Going. | 18. MFF Nowe Horyzonty - Kino Nowe Horyzonty

18. MFF Nowe Horyzonty

26.07 - 05.08.2018
Kino Nowe Horyzonty

Festiwal

od 350 zł

od 350 zł

Nicolas Roeg, Ildikó Enyedi, Pedro Costa, João César Monteiro oraz Iran : Iran – retrospektywy i przeglądy na 18. MFF Nowe Horyzonty

NOWA SEKCJA: GIRLHOOD SHORTS

Girlhood – po polsku dziewczyńskość albo dziewczęcość. Nieco łobuzerska idea dziewczyńskości „girl power” czy wręcz „grrrl power” zbudowana jest na mocy, zadziorności i swobodzie. Dziewczyńskość to nie wiek lecz stan umysłu. Dziewczęcość natomiast, jest kategorią delikatniejszą i nieco zapomnianą. „Nikt nie rodzi się kobietą, lecz się nią staje” - najsłynniejsze zdanie Simone de Beauvoir definiuje bycie dziewczyną jako jeden z etapów na drodze do stania się kobietą. Dziewczęcość jako formę naznaczoną zmianą.
MFF Nowe Horyzonty zapraszają na Girlhood - sekcję, w której znajdą się filmy o dziewczynach dziewczyńskich i dziewczęcych, o kobiecym dojrzewaniu, tak innym niż przemiana chłopców w mężczyzn. Zapomnijmy na chwilę o dorastaniu młodego Wertera, Tomka Sawyera czy Harry’ego Pottera. Był Boyhood, a teraz czas na Girlhood – młodość, która ma kształt dziewczyny – i pokazana jest oczami kobiet.

Filmy Anniki Berg, Josephine Decker, Santiago Caicedo przepełnione są motywami należącymi do dziewczyńskiego świata, które pełnią rolę kluczy do wrażliwości młodych kobiet. Nagrodzony w Wenecji, Team Hurricane Anniki Berg, bazuje na estetyce instagramowych filtrów i motywach z tumblera, by pokazać grupę przyjaciółek z duńskiego miasteczka. Jednak poza stylem, dziewczęcą estetyką oporu, którą desperacko starają się podrobić wielkie korporacje, Team Hurricane jest gęsty od emocji: bo Girlhood to kino uczuciowe, gdzie wiek dojrzewania jest miejscem eksperymentów, fantazji i przejścia. Virus Tropical – animacja Santiago Caicedo (nagroda na SXSW), na podstawie komiksu kolumbijskiej rysowniczki działającej pod pseudonimem Power Paola, jest ironicznym pamiętnikiem dojrzewania. A Josephine Decker (Masło na zasuwce, NH 2014), pokazuje w Madeline’s Madeline, że granica między nastoletnim buntem a chorobą psychiczną jest niezwykle wątła. Dziewczęcość to przecież stan nieustającej zmiany.
Girlhood to małe kino drobnych wydarzeń, niełatwych przyjaźni i jeszcze trudniejszego dorastania. Świat, w którym są toksyczne związki matek i córek, zaburzenia odżywiania i sukowatość, ale też bliskość jaką daje przyjaźń z innymi dziewczynami, beztroska, przyjemność jaką daje wulgarny makijaż oraz solidarność jajników.

18. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty odbędzie się w dniach 26 lipca - 5 sierpnia 2018 roku. W programie festiwalu znajdzie się aż pięć retrospektyw reżyserskich.

Nicolas Roeg (który w sierpniu 2018 roku skończy 90 lat) jest jednym z najoryginalniejszych brytyjskich twórców: reżyserem z pasją burzącym porządek klasycznej narracji, mistrzem montażu, wybitnym stylistą. Docierając z kamerą w głąb ukrytych obsesji, dręczących wspomnień, niezaleczonych zbiorowych i jednostkowych traum czy seksualnych fantazji, ów alchemik kina zniósł na ekranie podział na przeszłość i teraźniejszość, dowodząc w sposób wyjątkowo błyskotliwy, że kino jest kapsułą czasu. Zmagając się latami z odrzuceniem i niezrozumieniem, Roeg konsekwentnie podążał drogą outsidera, nie tylko osadzając akcję swoich filmów poza Wielką Brytanią (w Australii, na Seszelach, w Wiedniu), ale też chętnie sięgając po artystów kojarzących się z kontrkulturowym buntem (David Bowie, Mick Jagger, Art Garfunkel). Umieszczane poza kanonem, zbyt późno docenione filmy w rodzaju Performance'u, Nie oglądaj się teraz, Walkabout, Człowieka, który spadł na Ziemię, Zmysłowej obsesji funkcjonują jako dzieła kultowe: zachwycające wizualnie, wciągające, prowokacyjne baśnie dla dorosłych. W programie sekcji znajdzie się 9 najwybitniejszych filmów reżysera.

W programie 18. edycji festiwalu znajdzie się również retrospektywa jednej z najciekawszych europejskich reżyserek - Węgierki Ildikó Enyedi. Autorka wizjonerskich, poetyckich arcydzieł jak Mój wiek XX (z Dorotą Segdą) oraz Szymon Mag powróciła w 2017 roku nagrodzonym Złotym Niedźwiedziem na festiwalu w Berlinie romantyczno-surrealistycznym filmem Dusza i ciało. We Wrocławiu zostaną zaprezentowane wszystkie, rzadko pokazywane w Polsce, filmy Enyedi.

Pedro Costa to nie tylko jedna z największych osobowości portugalskiego kina, ale również jeden z niewielu twórców, którym udaje się zachować całkowitą niezależność, tworzyć na własnych warunkach, poza utartym produkcyjno-dystrybucyjnym obiegiem. Costa zawsze staje po stronie ryzyka, także artystycznego. Jego ascetyczne, symboliczne, a zarazem polityczne kino dotyka postkolonialnych traum i sytuuje się po stronie ludzi słabszych, wykluczonych, "niewidzialnych" dla systemu. W jego filmach występują naturszczycy: imigranci, mieszkańcy slumsów (społeczności z ubogiej lizbońskiej dzielnicy Fontainhas poświęcił trylogię Ossos, No Quarto de Vanda, Juventude em Marcha).

Dopełnieniem retrospektywy Costy będzie przegląd wybranych filmów najbardziej radykalnego, najważniejszego - obok Manoela de Oliveiry - a zarazem najmniej znanego z mistrzów portugalskiego kina, João Césara Monteiro. Będzie to pierwsza w Polsce prezentacja twórczości tego radykała, anarchisty i poety kina. Monteiro jest królem nocy, jego bohaterowie poruszają się niespiesznie po ubogich zaułkach, nocnych klubach, portach, hotelach na godziny, pustych o zmroku plażach. Ich kompasem jest przyjemność, ale przede wszystkim wolność. Monteiro sytuuje się po stronie outsiderów, po stronie humoru, poezji, perwersji i fantazji, a kinu narzuca własne narracje i własny rytm. Kłaniając się Buñuelowi i Pasoliniemu, Beckettowi i ludowym przyśpiewkom, Bressonowi, panu Hulot i Nosferatu, Portugalczyk znosi podział na niskie i wysokie, na moralne i niemoralne (zwracając się ku etyce), na sacrum i profanum. Jego ekranowe alter ego, João de Deus (bohater odziedziczył imię po patronie biedaków, prostytutek i nerwowo chorych), jest przewodnikiem po tym świecie na opak, gdzie rządzi czułość i melancholia.

Festiwal zaproponuje również spojrzenie na nowe, niezależne kino irańskie. Przegląd Iran : Iran - to zbliżenie na Iran oraz irańską diasporę. Przyjrzy się nowemu pokoleniu twórców, które wyrosło w cieniu klasyków irańskiego minimalizmu. O czym i w jaki sposób opowiada pokolenie, urodzone w czasach rewolucji irańskiej? Wychowane w izolacji i zamknięciu, nie mające okazji opuścić kraju i skonfrontować swojego stylu życia z zachodnim. Jak definiują się irańscy młodzi ludzie, których wyobrażenie o nowoczesności pochodzi z internetowych wzorców? W kontraście pozostają twórcy wychowani na emigracji, budujący swoją perską tożsamość z zapośredniczonych obrazów i opowieści rodziców, którzy wyjechali z Iranu w latach 80. Jeden kraj, dwie optyki, dwa głosy. Przegląd skoncentruje się na pokazaniu filmów nowych, z lat 2015-2018. Sekcja składać się będzie z 12 filmów i towarzyszyć jej będzie wystawa sztuki wideo irańskich artystów wizualnych.

Pobierz Going. i miej miejski kalendarz zawsze pod ręką.
więcej
  wrazliwosci     costa     czlowieka     obrazow     dziewczynskiego     ksztalt     czulosc     estetyka     santiago     segda     wychowane     tozsamosc     godziny     makijaz     garfunkel     wzorcow     wideo     dusza     mezczyzn     lizbonskiej     tworcow     portach     iranscy     niespiesznie     bliskosc     bazuje     jaka     rodzi     granica     podrobic     bowie     motywach