Going. | Ushio Shinohara. Don’T Bother My Freedom! - Marta Shefter Gallery

Ushio Shinohara. Don’T Bother My Freedom!

18:00 | Piątek, 9 września 2016
Marta Shefter Gallery

Sztuka

TBA

TBA

| please scroll down for the English version |

PROGRAM:

09.09.2016 (piątek)
godz. 18.00
Otwarcie wystawy „Ushio Shinohara. Don’t bother my freedom!”
Marta Shefter Gallery

10.09.2016 (sobota):
godz. 17.00
Pokaz filmu: „Cutie and Boxer”
reż. Zachary Heinzerling
USA 2013 / 82’

godz. 19.00
„Boxing Painting” – performance Ushio Shinohary
Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka w Krakowie

Wydarzenie odbywa się w ramach drugich urodzin Cricoteki.

11.09-25.09.2016
godz. 11.00-19.00
Pokaz pracy Ushio Shinohary w Cricotece

14.09- 5.10.2016
godz. 12.00-16.00
Proces twórczy Noriko Shinohary w przestrzeni galerii
Marta Shefter Gallery

Duchowa wolność, która wynika z bezinteresownego aktu sztuki przez duże A to nic innego jak rzecz z przeszłości. Dlatego ja popychałem członków mojej grupy w samo centrum dwudziestowiecznych mass mediów. Przed mikrofonem dziennikarza poważna dyskusja o sztuce jest bezużyteczna. Tylko ten, kto głośno mówi coś szokującego wygrywa - pisał Ushio Shinohara, zły chłopiec, który sprawia wrażenie enfant terrible, japońskiej awangardy i jeden z założycieli ruchu Neo Dadaism Organizers, w swojej autobiografii z 1968 roku, o znamiennym tytule „The Avant-Garde Road”. Rok później, Shinohara był już w Stanach, w samym sercu amerykańskiej kultury pop, zanurzony w wielokulturowości i wściekle konsumpcyjnym deliryzmie Nowego Jorku lat 70’, zachłystywał się tym, co gloryfikował wcześniej i czego nigdy-przenigdy nie poddał, bo nie chciał poddać, krytyce. A i to czynił z przymrużeniem oka, typową dla siebie, nieoczywistą ironią.
Boxing Painting. Entuzjasta ekspresyjnej gwałtowności. Shinohara boksuje, zamoczonymi w farbie rękawicami połacie wielkiej ściany, płótna. Odprawia rytualny taniec. Obsesyjnie, a jednak metodycznie. Z energią furiata. Fighterem jest już przeszło od 50 lat, co jednak symptomatyczne, mniej liczy się dla niego co powstaje, ale bardziej jak. Proces, gest i jego ready made. On sam. Teatr jednego aktora.

Imitacje, a właściwie Imitation Art, to kolejna seria. Nieudolne podróbki kultowych amerykańskich klasyków, afirmatywny hommage albo tylko wyrafinowane appropriation najsłynniejszych dzieł Jaspera Johnsa, Roberta Rauschenberga, George’a Segala. Postbaudrillardowskie, nawet jeśli Shinohara, nie ma pojęcia kim jest Baudrillard, dziś dziwnie banalnie, wtedy prowokacyjne i kontestatorskie, symulakry. Mieszczą coś więcej niż prosty atak na oryginał, coś więcej niż kres modernistycznych kategorii ekspresji. Seria kończy się w gruncie rzeczy, tam gdzie się zaczęła. Wszystko to z przekory. Gdy Rauschenberg w 1964 roku przyjeżdża do Tokio, Shinohara pokazuje mu swoją wersję pracy Coca-Cola Plan, a Rauschenberg na jej widok krzyczy: „Mój synu!”. The first to imitate win. Pierwszy naśladowca wygrywa.

Pop. Pop-Art. Od którego Shinohara wciąż się odżegnuje, a którego estetykę, wewnętrzne napięcia intelektualnych paradoksów, wciąż na nowo wprzęga w chaotyczne, przesycone witalnością struktury. Let’s go with Pop! Rozbłyska w cyklu Oiran, neonowej i uwspółcześnionej wersji malarstwa z okresu Edo, historii kurtyzan z wysokich sfer, a zarazem owocach modernizacji, ale i amerykanizacji powojennego społeczeństwa Kraju Kwitnącej Wiśni. Rozsadza struktury dynamicznych i radykalnie eklektycznych rzeźb-motocykli, karykaturalnych metafor absolutnej wolności. I atakuje, pożera horror vacui, ginących narracji, za którymi nie sposób nadążyć, ruchliwych i ekspresyjnych rysunków, uwodzących cukierkowymi kolorami. Opowieści o świecie, którego trzeba spróbować, jak oldenburgowskiego hot-doga w realu, i zapamiętale, długo smakować. Surrealności, która pozostawia na koniuszku języka słodko-gorzki posmak. Drink more! - nawołuje artysta w jednej ze swoich prac, postmodernistycznym zlepku cytatów z amerykańskich klasyków. Pragnienie nie znika.
I nie chodzi o to, że nie ma w tym substancji. Inaczej, jest to substancja tak sztuczna, że aż sprawia wrażenie prawdziwej. Zupełnie jak plastik, tworzywo, które wciąż się przeobraża, pozwala się kształtować i lepić, które jak pisze Roland Barthes uszlachetnione jako ruch, przestaje istnieć jako substancja. Jest czystym spektaklem.

W Nowym Jorku, gdzie culture of showing i culture of selling osiągają wyrafinowane szczyty, Shinohara odnajduje nieposkromioną witalność i twórczą energię. Wciąż się ściga, wciąż drażni, prowokując publiczność do zajmowania skrajnych stanowisk. Tworzy, sprawiając wrażenie, iż czyni to tak łatwo, jak oddycha i flirtuje z tym, co inni dawno odesłali do lamusa. Wolność dla Shinohary jest wyborem. Często impulsywnym. Niezdeterminowanym niczym więcej jak potrzebą chwili. Gumą balonową, która niespodziewanie pęka, widowiskowo obklejając usta. Bo nawet on zderza się z sytuacjami, kiedy czegoś mu po prostu nie wolno. Coś jest niemożliwe, albo tylko zabronione.
Na szczęście w sztuce wolno wszystko. Artysta niczym motocykl, może iść już tylko do przodu.

Tekst kuratorski: Ania Batko
Kuratorki: Marta Błachut, Lucyna Shefter
Aranżacja wystawy: Marta Dymitrowska

Ushio Shinohara jest japońskim artystą o międzynarodowym znaczeniu. Urodził się w 1932 roku w Tokio, w Japonii. Studiował na Tokijskim Uniwersytecie Sztuk. W 1960 roku był jednym z członków założycieli, wspólnie z Akasegawa Genpei, Arakawa Shūsaku, and Yoshimura Masunobu, grupy artystycznej Neo Dada, znanej też jako Neo Dadaism Oragnisers, zaliczanej do jednej z najbardziej radykalnych grup awangardowych. Sam Shinohara zasłynął w 1960-61 szokującymi wówczas "Boxing Painting", będących pokłosiem, ale i krytyką francuskiego informelu oraz serią "Imitation Art" (1963), kopiami prac Jaspera Johnsa i Roberta Rauschenberga. W 1966 zadebiutował pierwszą wystawą w komercyjnej galerii, Tokyo Gallery- "Doll Festival", na której zaprezentował serię "Oiran", łączącą ikonografię tradycyjnych japońskich drzeworytów z okresu Edo z estetyką pop-artu. W 1969 roku wyjechał do Stanów na roczne stypendium JDR III Fund, i od tego czasu mieszka i pracuje w Nowym Jorku. Nie uczestniczył w ruchach artystycznych związanych z minimalizmem i konceptualizmem, skupił się na sztuce figuratywnej, rozwijając ją w kolejnej serii – "Motorcycles Sculptures". W 2007 roku wygrał Mainichi Art Award, a w 1982 roku otworzył swoją pierwszą wystawę retrospektywną, poza Japonią, w nowojorskiej Japan Society Gallery, a w 2012 w Samuel Dorsky Museum of Art w Nowym Jorku. Brał udział w dwóch głośnych wystawach pop-artu o globalnym wymiarze, „International Pop” w Walker Art Center w Minneapolis oraz "The World Goes Pop" w Tate Modern w Londynie w 2015 roku. Jego prace znajdują się w publicznych kolekcjach muzeów i galerii sztuki na całym świecie, w tym, w nowo założonym Guggenheim Abu Dhabi.

Noriko Shinohara to japońska artystka pracująca w różnych mediach, takich jak malarstwo, rzeźba, rysunek i grafika. Urodziła się w 1953 roku w Takaoka w Japonii. W wieku 19 lat wyjechała do Nowego Jorku by tam studiować na Art Student League. Pół roku po przyjeździe poznała Ushio Shinoharę, jej przyszłego męża, a trzynaście miesięcy później urodziła mu syna - Alexa, który również został artystą. Mimo, że pozostawała w cieniu swojego męża, zaczęła rozwijać swoją artystyczną karierę począwszy od 1986 roku i pierwszej wystawy indywidualnej w Cat’s Club w Nowym Jorku. W 1994 roku wydała „Sighing in New York”, fabularyzowaną autobiografię w języku japońskim, która była zapowiedzią “wynalezienia” Cutie w 2006 roku, postaci, której istnienie zainspirowane zostało przypadkowym spotkaniem z młodym mężczyzną zwracającym się do niej: “Hej, Cutie!”. Jej grafiki były dwukrotnie wybierane przez jury na wystawę “New Prints at International Print Center w Nowym Jorku, w 2003 i w 2005. W 2007 roku, wspólnie z Ushio wzięła udział w wystawie “Making A Home: Japanese Contemporary Artists in New York” kuratorowanej przez Erica Shinera w Japan Society Gallery w Nowym Jorku. Jej pierwsza wystawa indywidualna w muzeum, miała miejsce w Carlton University Art Gallery w Ottawie, Kanada, od maja od czerwca tego roku.

------

"The spiritual freedom that arises from the rewardless act [musho no koi] of Art with a capital A [geijutsu] is nothing but a thing of the past. That is why I propelled the members of my group [Neo Dada] into the spotlight of 20th-century mass media. In the front of interviewer's microphone, a serious discussion of Art is useless. He who loudly says something shocking wins," Ushio Shinohara, the nice boy, who seems to be enfant terrible, of Japanese avant-garde and one of the founders of the group Neo Dada (initially called Neo Dadaism Organizers), wrote in his autobiography, published in 1968, under the telling title, The Avant-Garde Road. A year later, Shinohara was already in the States, at the very heart of American pop culture, immersed in multicultural and wildly consumerist delirium of the 70s New York, gulping all the things he had appreciated before and never ever had criticized. But even this was done tongue-in-cheek, with his typical, unapparent irony.
Boxing Painting. An enthusiast of expressive violence. With paint-drenched gloves Shinohara boxes the areas of an enormous wall, his canvas. He performs a ritual dance. Obsessive, yet methodical. With a furious energy. Although he has been a fighter for over 50 years, what matters to him, symptomatically, is less what is produced, but rather how it is done. A process, a gesture, and its ready-made. Himself. The one-man show.

Imitations, or Imitation Art, to be exact, make up the following series. Imperfect copies of cult American Classics, affirmative hommage or sophisticated appropriation of the works of Jasper Johns, Robert Rauschenberg, George Segal. Post-Baudrillard simulacra, even if Shinohara has no idea who Baudrillard is, bizarrely trivial today, but highly provocative and counter-cultural at the time. They contain more than just a basic assault on the original, more than the end of modernist categories of expression. The series does indeed end where it started. All the effort spun by contrariness. When Rauschenberg came to Tokyo in 1964, Ushio showed him his version of Coca Cola Plan and Rauschenberg cried out: “My son!” at the sight of his work. The first to imitate wins.

Pop. Pop-Art. That Shinohara keeps denouncing, but also re-employing its aesthetics, its inner tensions of intellectual paradoxes, in his chaotic, robustly vibrant structures. Let’s go with Pop! It glitters in the Oiran cycle, a neon and modernised version of the Edo Period painting, the history of high-society courtesans as well as of the fruits of modernisation, including the Americanisation of the post-war Japan. It burst the structures of dynamic and radically eclectic motorcycle-sculptures, vehicles for absolute freedom. And it attacks, consumes horror vacui, voided by the dying narratives one cannot keep pace with, in restless, expressive drawings, seducing with their sweet colours. Telling the tale of the world one must taste, like Oldenburg’s hot-dog, in real life and passionately savour, for a long, long while. To taste the surreal that leaves the bitter-sweet taste at the tip of the tongue. “Drink more!” the artist nudges in one of his works, a post-modern collection of quotes from American classics. While a desire persists.
The point here being not that it is insubstantial. On the contrary, that the substance is so artificial that it appears real. Exactly like plastic, the material that keeps transforming, it is ductile and malleable, the material which, according to Roland Barthes, sublimated as movement, hardly exists as a substance. It is pure spectacle.

In New York, where the ’culture of showing’ and the ‘culture of selling’ reach their sophisticated peaks, Shinohara discovered relentless vitality and creative energy. He keeps racing, keep nudging, provoking the audience into assuming extreme positions. He creates, making the impression that he does it as easily as breathing, and he flirts with things others had long thrown on the scrap heap. To Shinohara, freedom is a choice. Very often, an impulsive choice. Undetermined by nothing other than a spur of the moment. A bubble gum, suddenly bursting, to give his mouth a spectacular cover. But even he confronts situations where he simply cannot do something. Something impossible, or just forbidden.
Fortunately, you are free to do anything you want in art. Artist like a motorcycle, can go only forwards.

Curatorial text: Ania Batko
Curators: Marta Błachut, Lucyna Shefter
Arrangement design: Marta Dymitrowska

Ushio Shinohara is a Japanese artist of international renown. He was born in 1931 in Tokyo, Japan, and studied at the Tokyo University of the Arts. In 1960, he was one of the founding members, together with Akasegawa Genpei, Arakawa Shūsaku and Yoshimura Masunobu, of the radical avant-garde art group Neo Dada, initially known as Neo Dadaism Organisers. In 1960-61, Shinohara earned notoriety with his then shocking Boxing Painting, both springing from and critiquing French Informel painting. He then move on to the series Imitation Art (1963), which consisted of copies of works by Jasper Johns and Robert Rauschenberg. In 1966, he had his first solo exhibition at a commercial gallery, Doll Festival, at Tokyo Gallery, where he presented his Oiran series, combining the imagery of traditional, Japanese woodprints of the Edo Period with pop-art aesthetics. In 1969, he moved to the United States with a one-year fellowship provided by the JDR III Fund, and since then, he has lived and worked in New York. He did not take part in art movements related to minimalism and conceptualism, but focused on figurative art, developing his subsequent series, Motorcycle Sculptures. In 2007, he received the Mainichi Art Award, in 1982, he had his first museum retrospective outside Japan, at Japan Society Gallery in New York City and in 2012 at the Samuel Dorsky Museum of Art in New Paltz, New York. He was prominently featured in two global Pop Art exhibitions, “International Pop” at Walker Art Center in Minneapolis and “The World Goes Pop” at Tate Modern in London in 2015. His work is found in public collection worldwide, including the new Guggenheim Abu Dhabi.

Noriko Shinohara is a Japanese artist working in various media, including painting, sculpture, drawing and printmaking. She was born in 1953 in Takaoka, Japan. At the age of 19, she moved to New York to study Art. Half a year after arriving in New York, she met Ushio Shinohara, her husband-to-be, and 13 months later, gave birth to their son, Alex, who also became an artist. Though she remained in the shadow of her husband, she began to forge her own artistic career, beginning with her first solo exhibition at Cat’s Club in New York in 1986. In 1994, she published Sighing in New York, a fictionalized autobiography in Japanese, which prefigured the invention of Cutie in 2006, inspired by her chance encounter with a young man who greeted her, “Hi Cutie!” Her prints were twice selected for the juried exhibition New Prints at International Print Center, New York in 2003 and 2005. In 2007, together with Ushio, she was included in Making A Home: Japanese Contemporary Artists in New York, an exhibition curated by Eric Shiner for Japan society Gallery in New York. Her first museum solo show happened at Carlton University Art Gallery in Ottawa, Canada from May to August this year.

Pobierz Going. i miej miejski kalendarz zawsze pod ręką.
więcej
  pozera     wczesniej     american     mimo     nawoluje     according     consumes     rokuthe     tadeusza     nawet     fellowship     kategorii     bittersweet     dziennikarza     modern     city     effort     impression     renown     kolejna     robert     johnsa     inni     sophisticated     walker     kuratorowanej     wygrywa     czyni     dyskusja     cried     categories     szokujacego