Going. | Piotr Bujak. Red is Bad - MWW Muzeum Współczesne Wrocław

Piotr Bujak. Red is Bad

Muzeum Współczesne Wrocław
8.06–20.08.2018

Kurator: Piotr Lisowski

Wernisaż:
8.06.2018 (piątek), godz. 18.00

Spotkanie z Piotrem Bujakiem i oprowadzanie kuratorskie Piotra Lisowskiego:
10.06.2018 (niedziela), godz. 15.00

▽▽▽ Scroll down for the English version ▽▽▽

Wystawa Piotra Bujaka "Red is Bad" jest projektem związanym z aktualnym pobytem artystyczno-badawczym artysty w Japonii. Bujak swoje pozycjonowanie na osi Warszawa–Tokio rozpoczął od osobistej historii. W latach 70. XX wieku matka artysty, wówczas studentka prawa Uniwersytetu Śląskiego, odbyła wycieczkę do Japonii. Po tamtej wizycie pozostały przedziwne prospekty reklamowe i widokówki z Kraju Kwitnącej Wiśni. Znalazły się wśród nich między innymi reklamy kryształów produkowanych w Dreźnie. W tamtym okresie kryształy stanowiły namiastkę luksusu i obecne były aż do lat 90. niemalże w każdym domu w Polsce. Socjalistyczne społeczeństwo konsumpcyjne budowane było na pragnieniu powszechnego dobrobytu, które szybko okazało się propagandową wydmuszką. Na tym tle Japonia pozostawała niedoścignionym wzorem, zresztą nie tylko dla Polski. Pomimo przegranej II wojny światowej szybko zdobyła silną pozycję gospodarczą, stając się jednym z najważniejszych graczy na arenie międzynarodowej.

Nie dziwi więc, że w czasie zrywu robotniczego w Stoczni Gdańskiej im. Lenina w sierpniu 1980 roku Lech Wałęsa pytany przez dziennikarza "co dalej?", odpowiedział: "Zbudujemy w Polsce drugą Japonię". W tym krótkim, rzuconym na potrzebę chwili haśle, zostało wyrażone powszechne wtedy pragnienie lepszego systemu organizacji życia społecznego, zażegnującego dotychczasowe problemy. Po wielu latach były prezydent komentował to jako metaforę, która miała opisać wyznawaną przez stoczniowców i ludzi opozycji filozofię walki bez przelewu krwi. Mimo, że Japonia jawiła się wtedy w polskiej świadomości jako egzotyczna kapitalistyczna arkadia, to przywołanie tak odległego kraju, zarówno fizycznie jak i kulturowo, było zabiegiem bezpiecznym politycznie w momencie dość napiętych negocjacji pomiędzy rządem PRL a komitetem strajkowym. Polityka to sztuka dyplomacji. Działanie artystyczne już niekoniecznie.

Piotr Bujak jest artystą krytycznym i na swój sposób bezczelnym. W działaniach sięga po strategie umożliwiające szybkie reagowanie i wykorzystanie minimalistycznych środków formalnych. Stosuje idee 'do it yourself' – wyrażającą koncepcję samodzielnego, relatywnie prostego wytwarzania i działania, 'hit-and-run' – strategię szybkiego ataku i wycofywania się, charakterystyczną dla partyzancko-militarnych działań podjazdowych, a także sięga po zjawisko trollingu charakterystyczne dla przestrzeni Internetu. Formalny rygor skrzyżowany jest jeszcze z dwoma zasadami: 'low budget' oraz 'quick and dirty' zakładającymi nonszalancję oraz wykluczenie lub ograniczenie środków finansowych do minimum.

W centrum zainteresowania artysty znajduje się przestrzeń społeczno-polityczna, w której porusza się lawirując pomiędzy aktywizmem a anarchizmem. To determinuje też tematykę jego prac, w których analizuje oparte na porównaniach, odniesieniach czy cytatach strategie budowania tożsamości i podmiotowości grup oraz jednostek, wskazując na podobieństwa i różnice pomiędzy Polską a Japonią. Artysta przygląda się tożsamości i dziedzictwu kulturowemu, próbuje śledzić wszelkie patologie neoliberalizmu, przemoc i opresyjność systemu.

Jednym ze zjawisk na które Bujak zwraca szczególną uwagę jest kategoria soft power. Pojęcie to, stworzone przez amerykańskiego politologa Josepha Nye’a, definiuje się jako zdolność narodu lub kraju do pozyskiwania sojuszników i zdobywania wpływów dzięki atrakcyjności własnej kultury i polityki. "Miękka siła" wykorzystuje subtelne narzędzia perswazji, dążąc do tego, aby inni podzielali określone cele wskutek niewymuszonego wyboru.

Działanie artysty ma charakter komparatystyczny. Polska przenika się z Japonią na różnych poziomach, począwszy od elementarnych spostrzeżeń dotyczących barw narodowych, poprzez bliższe i dalsze analogie kulturowe, polityczne bądź ekonomiczne, a skończywszy na osobistych koincydencjach. Interwencje artystyczne Piotra Bujaka wynikają jednak przede wszystkim z obserwacji życia manifestowanego w przestrzeni publicznej i medialnej. Wystawa "Red is Bad" jest przede wszystkim subiektywną wypowiedzią będącą polem eksperymentu, jak i płaszczyzną dialogu, a niekiedy wręcz walki.


Piotr Bujak (ur. 1982, Będzin) – artysta interdyscyplinarny, poruszający się pomiędzy sztuką wideo, instalacją i sztuką obiektu, autor tekstów i aktywista kulturalno-polityczny. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (2009) oraz San Francisco Art Institute (2012). Stypendysta fundacji Fulbrighta oraz rządu Japonii. Doktorant Wydziału Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, aktualnie (od 2017) realizujący pobyt badawczy na Tokijskim Uniwersytecie Sztuki. Wychowanek Lynn Hershman i Stephanie Syjuco. Zainteresowany łączeniem punkowej kultury kontestacji, minimalizmu, konceptualizmu, neoawangardy, sytuacjonizmu, appropriation art i dyskursu krytycznego. Opierając się na strategiach 'low budget', 'quick and dirty', 'do it yourself' i 'hit and run', w swojej pracy twórczej zajmuje się głównie zagadnieniami związanymi z patologiami neoliberalizmu, przemocą, tożsamością, dziedzictwem kulturowym i polityką. Często eksperymentuje z przedmiotami znalezionymi i produktami konsumenckimi.

_______________________________

Piotr Bujak. Red is Bad

Wrocław Contemporary Museum
8.06–20.08.2018

Curator: Piotr Lisowski

Vernissage:
8.06.2018 (Friday). 6 PM

Meeting with the artist and curator-led tour:
10.06.2018 (Sunday), 3 PM

Piotr Bujak’s exhibition titled "Red is Bad" has emerged as a result of his ongoing artistic and research project carried out along the Warsaw-Tokyo axis. Its beginning was inspired by a family story. In the 1970s Bujak’s mother, who at the time studied law at the Silesian University, went on a trip to Japan. She brought strange leaflets, brochures and postcards, including advertisements for crystals produced in Dresden. At that time crystals functioned as a semblance of luxury, and as such could be found in virtually all Polish homes until the 1990s. The socialist consumer society was built on a desire for universal prosperity, which quickly turned out to be empty propaganda. Against this background Japan seemed to be an unattainable ideal, not just for Poland. In spite of losing WW2, it quickly became an economic powerhouse and one of the most important players in international politics.

Little wonder then that Lech Wałęsa, when asked by a journalist about the future during the workers’ strike in the Gdańsk Shipyard in August 1980s, said: “We are going to build a second Japan in Poland.” His short, spur-of-the-moment response encapsulated a widespread desire for a better organised system of social life, devoid of the problems plaguing Poles at the time. Many years later Wałęsa, already a former president, explained that his phrase was meant as a metaphor of the non-violent philosophy followed by the shipyard workers and dissidents. Although back then Japan appeared in the Polish consciousness as an exotic capitalist Arcadia, making a reference to such a distant – geographically and culturally – country was a safe manoeuvre at a time of tense political negotiations between the communist authorities and the strike committee. Politics is an art of diplomacy. Artistic actions – not necessarily.

Piotr Bujak is a critical and, in a way, impudent artist. In his projects he uses formally limited strategies that carry the potential of fast response. Following DIY principles, he believes in the hit-and-run strategy, which enables him to act alone and relatively quickly. At times he also uses trolling, typical of the Internet. This formal rigour is juxtaposed with another two principles: low budget and “quick and dirty”, which result in nonchalance and a minimum of financial resources.

At the centre of the artist’s interest lies the socio-political space, in which he navigates his way between activism and anarchism. This determines the subject of his work, in which he uses comparisons, references or quotations to analyse the similarities and differences in individual and collective identity-building strategies in Japan and Poland. He examines identity and cultural heritage in order to track the pathological aspects of neoliberalism and the violence and oppressiveness of the system.

Among the phenomena highlighted by Bujak is the category of soft power. This term, coined by American political scientist Joseph Nye, is defined as the capability of an individual or a nation to acquire allies and exert influence through the attractiveness of their own culture and political system. Thus soft power is based on subtle tools of persuasion intended to make others voluntarily agree to certain aims.

The artist’s project is comparative in character. Poland is juxtaposed with Japan on different levels, from basic observations concerning the national colours to more or less far-fetched cultural analogies, to personal coincidences. However, Bujak’s artistic interventions result primarily from observation of life as seen in public and media space. The exhibition "Red is Bad" is therefore a subjective statement that offers the potential for experimenting, dialogue, and sometimes even fight.

Pobierz Going. i miej miejski kalendarz zawsze pod ręką.
więcej
  curatorled     gdanskiej     minimalistycznych     levels     order     kulturowo     geographically     result     krysztalow     wszystkim     propaganda     domu     systemujednym     analizuje     observations     devoid     arkadia     politicslittle     strategies     consciousness     with     zwiazanymi     therefore     lenina     japan     others     reagowanie     artysta     fundacji     wszelkie     wyrazajaca     dyplomacji