Muzeum nad Wisłą

Sprawdź wydarzenia

Muzeum nad Wisłą, Warszawa

Zobacz
informacje ogólne

Lokalizacja

Warszawa, ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 22

zobacz na mapie

aktualne wydarzenia

  • Sztuka
    Wystawa

    Piątek, 5 czerwca 2020, 12:00

    Muzeum nad Wisłą, Warszawa, TBA

    Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie informuje, że po jedenastu tygodniach hibernacji otwiera wystawę „Wiek półcienia. Sztuka w czasach planetarnej zmiany”.[For English version, please scroll down]Nowa ekspozycja w Muzeum nad Wisłą obejmuje pięć dekad i wskazuje na ciągłość refleksji ekologicznej w sztuce, od przełomu lat 60. i 70. XX wieku do dziś. W czasach pandemii artystyczne obserwacje, dotyczące dewastacji środowiska naturalnego i niepohamowanego wzrostu gospodarczego, zyskują na znaczeniu.Wystawa funkcjonuje od 20 marca w przestrzeni internetowej, na stronie https://wiekpolcienia.artmuseum.pl oraz na profilu na Facebooku: Wiek półcienia / The Penumbral Age, gdzie publikowane są dodatkowe materiały związane z ekspozycją.Na wystawę „Wiek półcienia” w Muzeum nad Wisłą zapraszamy od piątku 5 czerwca, od godziny 12:00. Przed wizytą w Muzeum zachęcamy do zapoznania się z nowymi regulacjami, dotyczącymi limitu osób przebywających w budynku oraz innymi zasadami bezpieczeństwa: https://tinyurl.com/y8q5kvfn.--The Museum of Modern Art in Warsaw, after eleven weeks of hibernation, announces the opening of the exhibition “The Penumbral Age. Art in the Time of Planetary Change”.The new exhibition at the Museum on the Vistula River spans five decades and highlights the strengthening of environmental reflections in the art of the late 1960s and early 1970s to the present day. During the pandemic, artistic observations about the devastation of the natural environment and unrestrained economic growth are gaining even more importance.The exhibition has been functioning since March 20 online, on the website https://wiekpolcienia.artmuseum.pl and on the Facebook profile: Wiek półcienia / The Penumbral Age, where additional materials related to the exhibition are published.We invite you to the exhibition “The Penumbral Age” at the Museum on the Vistula from Friday, June 5, 12 noon.Before visiting the Museum, we encourage you to read the new regulations regarding the limit of people staying in the building and other safety rules.

  • Sztuka

    Piątek, 7 czerwca 2019, 19:00

    Muzeum nad Wisłą, Warszawa, TBA

    "Farba znaczy krew. Kobieta, afekt i pragnienie we współczesnym malarstwie" to pierwsza tak obszerna międzynarodowa wystawa malarstwa poświęcona twórczości kobiet, których praktyka przewartościowuje stereotypy na temat uległości i dominacji.[For English version please scroll down]Otwarcie wystawy: 7 czerwca (piątek), godz. 19:00Czas trwania wystawy: 7 czerwca - 11 sierpnia 2019Muzeum nad Wisłą, Wybrzeże Kościuszkowskie 22Tytuł wystawy, który zaczerpnięto z książki byłego myśliwego Zenona Kruczyńskiego, przewrotnie nawiązuje do popularnego w żargonie myśliwskim określenia krwi upolowanego zwierzęcia. Wystawa nie jest jednak opowieścią o kobiecym zniewoleniu. Artystki obdarzają bowiem ciało władzą samostanowienia i proponują afirmatywną wersję kobiecości, opartą na autonomii i sprawczości. Tytułowa farba staje się „cieczą z trzewi”, lepką substancją, która prowadzi tam, gdzie sens się załamuje i rozmywa kategorie władzy i uprzedmiotowienia, prowokując pytanie o to, kiedy patrzymy, a kiedy odwracamy wzrok. Z początkiem lat 90. trzecia fala feminizmu wprowadziła nowy, niekiedy autoironiczny, nieskrępowany i ekshibicjonistyczny ton dyskusji na temat wizerunków kobiet w kulturze, ich ról społecznych, pragnień, fizjologii ich ciał, tożsamości. Wystawa pokazuje, że – pomimo postępującej cyfryzacji i dematerializacji poprzez media społecznościowe – malarstwo, tak silnie osadzone w ciele, jego rozkoszach i traumach, pozostaje wyjątkowo sugestywnym medium do reprezentacji ludzkiego doświadczenia. Dzięki swej afektywnej i performatywnej charakterystyce, malarstwo jawi się przede wszystkim jako skok w podświadomość i praktyka służąca do refleksji nad tym, co wyparte, perwersyjne, wstydliwe, objęte zakazem. Współczesne malarki coraz częściej tworzą obrazy prywatne i oparte na introspekcji, nasycone niepokojącą seksualnością, niekiedy obsceniczne, zuchwałe, a jednocześnie niepozbawione humoru czy efektów groteskowych. Afekt służy zaproszonym artystkom do namysłu nad szczególnym splotem znaczeń: nadmiaru, przyjemności, ale i doświadczenia przemocy, przemocy często o niejednoznacznym wektorze.Wystawa prezentuje twórczość polskich artystek w szerszym kontekście międzynarodowego malarstwa kobiet, które mierzy się z reprezentacją intensywności świata zewnętrznego i wewnętrznego. Monstrualności-lustra, które – jak pisze Agata Bielik-Robson – staje się jednocześnie „okiem Gorgony. Tym, co przeraża, poraża, zapiera dech – ale także wzywa, żąda, interpeluje”. W kontekście aktualnych przemian społecznych, wysuwanych postulatów równego dostępu do polityki reprodukcyjnej i seksualnej czy walki z nierównościami na tle rasowym oraz ekonomicznym, twórczość malarska kobiet stanowi kluczową dziś refleksję na temat przemocy wpisanej w porządki widzenia i konsumowania obrazów – tego jak patrzymy, co dostrzegamy i jak inni patrzą na nas. Nie jest to jednak malarstwo, które na siłę instruuje, uprawia publicystykę czy poucza – raczej domaga się alternatywnych scenariuszy, a przede wszystkim swobodnej ekspresji i obecności mnogich, krzyżujących się tożsamości.Artystki:Lena Achtelik, Darja Bajagic, Gosia Bartosik, Kamilla Bischof, Agata Bogacka, Martyna Borowiecka, Agnieszka Brzeżańska, Chelsea Culprit, Martyna Czech, Olga Dmowska, Angela Dufresne, Isabelle Fein, Viola Głowacka, Penny Goring, Jenna Gribbon, Hyon Gyon, Karolina Jabłońska, Katarina Janeckova, Cheyenne Julien, Ewa Juszkiewicz, Celina Kanunnikava, Irini Karayannopoulou, Allison Katz, Simone Kennedy Doig, Caitlin Keogh, Stanislava Kovalcikova, Dominika Kowynia, Sarah Ksieska, Katarzyna Kukuła, Agata Kus, Sasa Lubinska, Reba Maybury, Monika Misztal, Magdalena Moskwa, Marta Nadolle, Paulina Ołowska, Julia Poziomecka, Christina Quarles, Autumn Ramsey, Megan Rooney, Dana Schutz, Tschabalala Self, Agata Słowak, Paulina Stasik, Frieda Toranzo Jaeger, Alex Urban, Aleksandra Waliszewska, Ambera Wellmann, Issy Wood, Amelie von WulffenKuratorka:Natalia SielewiczWystawie towarzyszy publikacja zawierająca teksty Barbary Klickiej, Aldony Kopkiewicz, Natalii Malek, Magdaleny Roszkowskiej, Chrisa Sharpa, Natalii Sielewicz i Macieja Sieńczyka.Publikacja możliwa dzięki wsparciu Krzysztofa Nowakowskiego, Korn Ferry, Heleny Czerneckiej, Fundacji Razem Pamoja, VITKAC oraz Drukarni Perfekt.Specjalne podziękowania dla Zenona Kruczyńskiego za udzielenie praw do tytułu wystawy.Niektóre treści prezentowane na wystawie przeznaczone są dla osób pełnoletnich.Wystawa jest dostępna dla osób poruszających się na wózku. Pytania dotyczące dostępności można kierować pod adresem: muzeumdostepne@artmuseum.pl lub pod numerem (+48) 517-772-108***"Paint, also known as Blood. Women, Affect, and Desire in Contemporary Painting" is the first large-scale international exhibition devoted to women whose painting practice re-evaluates stereotypes concerning submission and domination.The title of the exhibition, borrowed from a book by a former hunter, Zenon Kruczyński, marks a perverse reference to a term popular in hunting jargon that stands for the blood of a hunted animal. However, the show does not tell a story of the subjugation of women. The eponymous paint becomes a visceral, sticky matter that leads us towards the point where all meanings collapse. It blurs the categories of power and objectification, thus provoking the question of when do we look, and when do we look away?In the beginning of the 1990s, third-wave feminism introduced a new, sometimes self-mocking and ironic, unconstrained and exhibitionist tone in the debate on the images of women in culture, their social roles and desires, the physiology of their bodies, and identity. The exhibition demonstrates that — despite the advancing digitisation and dematerialisation occurring in social media —firmly embedded in the body, its pleasures, and traumas, painting remains an exceptionally evocative medium for representing human experience. Owing to its affective and performative nature, painting appears primarily as a leap into the subconscious and a practice that serves reflection on that which is repressed, perverse, embarrassing, prohibited.Increasingly, contemporary women painters create private and introspection-based pieces saturated with disturbing sexuality; works that are sometimes obscene, audacious, and simultaneously not devoid of humour or grotesque. Affect serves the invited painters to reflect on an extraordinary, intricate network of meaning: excess and pleasure, but also the experience of violence, violence often characterised by ambiguity.The exhibition presents the work of Polish artists in the broader context of international women’s painting, which takes on the challenge of representing the intensity of the external and internal worlds. The ‘monstrosity-mirrors’ — as Agata Bielik-Robson writes — become the ‘eye of the Gorgon. Something that simultaneously frightens, overwhelms, takes one’s breath away, but also summons, demands, interpellates.’ In the context of current social transformations, the postulates of equal access to reproductive and sexual rights, and the race and class struggles, women’s painting provides an important contemplation on the violence inscribed in the orders of seeing and consuming images — how we look at them, what we see, and how others see us. And yet, this is not the kind of painting that seeks to forcibly instruct, provide current affairs commentary, or to admonish. Rather, it calls for alternative scenarios and, most of all, the freedom of expression and the presence of multiple, intersecting identities.Artists:Lena Achtelik, Darja Bajagic, Gosia Bartosik, Kamilla Bischof, Agata Bogacka, Martyna Borowiecka, Agnieszka Brzeżańska, Chelsea Culprit, Martyna Czech, Olga Dmowska, Angela Dufresne, Isabelle Fein, Viola Głowacka, Penny Goring, Jenna Gribbon, Hyon Gyon, Karolina Jabłońska, Katarina Janeckova, Cheyenne Julien, Ewa Juszkiewicz, Celina Kanunnikava, Irini Karayannopoulou, Allison Katz, Simone Kennedy Doig, Caitlin Keogh, Stanislava Kovalcikova, Dominika Kowynia, Sarah Ksieska, Katarzyna Kukuła, Agata Kus, Sasa Lubinska, Reba Maybury, Monika Misztal, Magdalena Moskwa, Marta Nadolle, Paulina Ołowska, Julia Poziomecka, Christina Quarles, Autumn Ramsey, Megan Rooney, Dana Schutz, Tschabalala Self, Agata Słowak, Paulina Stasik, Frieda Toranzo Jaeger, Alex Urban, Aleksandra Waliszewska, Ambera Wellmann, Issy Wood, Amelie von WulffenCurator:Natalia Sielewicz Please note some artworks in the exhibition are recommended for mature audiences only.

  • Sztuka

    Niedziela, 11 sierpnia 2019, 19:00

    Muzeum nad Wisłą, Warszawa, TBA

    "Farba znaczy krew. Kobieta, afekt i pragnienie we współczesnym malarstwie" to pierwsza tak obszerna międzynarodowa wystawa malarstwa poświęcona twórczości kobiet, których praktyka przewartościowuje stereotypy na temat uległości i dominacji.[For English version please scroll down]Otwarcie wystawy: 7 czerwca (piątek), godz. 19:00Czas trwania wystawy: 7 czerwca - 11 sierpnia 2019Muzeum nad Wisłą, Wybrzeże Kościuszkowskie 22Tytuł wystawy, który zaczerpnięto z książki byłego myśliwego Zenona Kruczyńskiego, przewrotnie nawiązuje do popularnego w żargonie myśliwskim określenia krwi upolowanego zwierzęcia. Wystawa nie jest jednak opowieścią o kobiecym zniewoleniu. Artystki obdarzają bowiem ciało władzą samostanowienia i proponują afirmatywną wersję kobiecości, opartą na autonomii i sprawczości. Tytułowa farba staje się „cieczą z trzewi”, lepką substancją, która prowadzi tam, gdzie sens się załamuje i rozmywa kategorie władzy i uprzedmiotowienia, prowokując pytanie o to, kiedy patrzymy, a kiedy odwracamy wzrok. Z początkiem lat 90. trzecia fala feminizmu wprowadziła nowy, niekiedy autoironiczny, nieskrępowany i ekshibicjonistyczny ton dyskusji na temat wizerunków kobiet w kulturze, ich ról społecznych, pragnień, fizjologii ich ciał, tożsamości. Wystawa pokazuje, że – pomimo postępującej cyfryzacji i dematerializacji poprzez media społecznościowe – malarstwo, tak silnie osadzone w ciele, jego rozkoszach i traumach, pozostaje wyjątkowo sugestywnym medium do reprezentacji ludzkiego doświadczenia. Dzięki swej afektywnej i performatywnej charakterystyce, malarstwo jawi się przede wszystkim jako skok w podświadomość i praktyka służąca do refleksji nad tym, co wyparte, perwersyjne, wstydliwe, objęte zakazem. Współczesne malarki coraz częściej tworzą obrazy prywatne i oparte na introspekcji, nasycone niepokojącą seksualnością, niekiedy obsceniczne, zuchwałe, a jednocześnie niepozbawione humoru czy efektów groteskowych. Afekt służy zaproszonym artystkom do namysłu nad szczególnym splotem znaczeń: nadmiaru, przyjemności, ale i doświadczenia przemocy, przemocy często o niejednoznacznym wektorze.Wystawa prezentuje twórczość polskich artystek w szerszym kontekście międzynarodowego malarstwa kobiet, które mierzy się z reprezentacją intensywności świata zewnętrznego i wewnętrznego. Monstrualności-lustra, które – jak pisze Agata Bielik-Robson – staje się jednocześnie „okiem Gorgony. Tym, co przeraża, poraża, zapiera dech – ale także wzywa, żąda, interpeluje”. W kontekście aktualnych przemian społecznych, wysuwanych postulatów równego dostępu do polityki reprodukcyjnej i seksualnej czy walki z nierównościami na tle rasowym oraz ekonomicznym, twórczość malarska kobiet stanowi kluczową dziś refleksję na temat przemocy wpisanej w porządki widzenia i konsumowania obrazów – tego jak patrzymy, co dostrzegamy i jak inni patrzą na nas. Nie jest to jednak malarstwo, które na siłę instruuje, uprawia publicystykę czy poucza – raczej domaga się alternatywnych scenariuszy, a przede wszystkim swobodnej ekspresji i obecności mnogich, krzyżujących się tożsamości.Artystki:Lena Achtelik, Darja Bajagic, Gosia Bartosik, Kamilla Bischof, Agata Bogacka, Martyna Borowiecka, Agnieszka Brzeżańska, Chelsea Culprit, Martyna Czech, Olga Dmowska, Angela Dufresne, Isabelle Fein, Viola Głowacka, Penny Goring, Jenna Gribbon, Hyon Gyon, Karolina Jabłońska, Katarina Janeckova, Cheyenne Julien, Ewa Juszkiewicz, Celina Kanunnikava, Irini Karayannopoulou, Allison Katz, Simone Kennedy Doig, Caitlin Keogh, Stanislava Kovalcikova, Dominika Kowynia, Sarah Ksieska, Katarzyna Kukuła, Agata Kus, Sasa Lubinska, Reba Maybury, Monika Misztal, Magdalena Moskwa, Marta Nadolle, Paulina Ołowska, Julia Poziomecka, Christina Quarles, Autumn Ramsey, Megan Rooney, Dana Schutz, Tschabalala Self, Agata Słowak, Paulina Stasik, Frieda Toranzo Jaeger, Alex Urban, Aleksandra Waliszewska, Ambera Wellmann, Issy Wood, Amelie von WulffenKuratorka:Natalia SielewiczWystawie towarzyszy publikacja zawierająca teksty Barbary Klickiej, Aldony Kopkiewicz, Natalii Malek, Magdaleny Roszkowskiej, Chrisa Sharpa, Natalii Sielewicz i Macieja Sieńczyka.Publikacja możliwa dzięki wsparciu Krzysztofa Nowakowskiego, Korn Ferry, Heleny Czerneckiej, Fundacji Razem Pamoja, VITKAC oraz Drukarni Perfekt.Specjalne podziękowania dla Zenona Kruczyńskiego za udzielenie praw do tytułu wystawy.Niektóre treści prezentowane na wystawie przeznaczone są dla osób pełnoletnich.Wystawa jest dostępna dla osób poruszających się na wózku. Pytania dotyczące dostępności można kierować pod adresem: muzeumdostepne@artmuseum.pl lub pod numerem (+48) 517-772-108***"Paint, also known as Blood. Women, Affect, and Desire in Contemporary Painting" is the first large-scale international exhibition devoted to women whose painting practice re-evaluates stereotypes concerning submission and domination.The title of the exhibition, borrowed from a book by a former hunter, Zenon Kruczyński, marks a perverse reference to a term popular in hunting jargon that stands for the blood of a hunted animal. However, the show does not tell a story of the subjugation of women. The eponymous paint becomes a visceral, sticky matter that leads us towards the point where all meanings collapse. It blurs the categories of power and objectification, thus provoking the question of when do we look, and when do we look away?In the beginning of the 1990s, third-wave feminism introduced a new, sometimes self-mocking and ironic, unconstrained and exhibitionist tone in the debate on the images of women in culture, their social roles and desires, the physiology of their bodies, and identity. The exhibition demonstrates that — despite the advancing digitisation and dematerialisation occurring in social media —firmly embedded in the body, its pleasures, and traumas, painting remains an exceptionally evocative medium for representing human experience. Owing to its affective and performative nature, painting appears primarily as a leap into the subconscious and a practice that serves reflection on that which is repressed, perverse, embarrassing, prohibited.Increasingly, contemporary women painters create private and introspection-based pieces saturated with disturbing sexuality; works that are sometimes obscene, audacious, and simultaneously not devoid of humour or grotesque. Affect serves the invited painters to reflect on an extraordinary, intricate network of meaning: excess and pleasure, but also the experience of violence, violence often characterised by ambiguity.The exhibition presents the work of Polish artists in the broader context of international women’s painting, which takes on the challenge of representing the intensity of the external and internal worlds. The ‘monstrosity-mirrors’ — as Agata Bielik-Robson writes — become the ‘eye of the Gorgon. Something that simultaneously frightens, overwhelms, takes one’s breath away, but also summons, demands, interpellates.’ In the context of current social transformations, the postulates of equal access to reproductive and sexual rights, and the race and class struggles, women’s painting provides an important contemplation on the violence inscribed in the orders of seeing and consuming images — how we look at them, what we see, and how others see us. And yet, this is not the kind of painting that seeks to forcibly instruct, provide current affairs commentary, or to admonish. Rather, it calls for alternative scenarios and, most of all, the freedom of expression and the presence of multiple, intersecting identities.Artists:Lena Achtelik, Darja Bajagic, Gosia Bartosik, Kamilla Bischof, Agata Bogacka, Martyna Borowiecka, Agnieszka Brzeżańska, Chelsea Culprit, Martyna Czech, Olga Dmowska, Angela Dufresne, Isabelle Fein, Viola Głowacka, Penny Goring, Jenna Gribbon, Hyon Gyon, Karolina Jabłońska, Katarina Janeckova, Cheyenne Julien, Ewa Juszkiewicz, Celina Kanunnikava, Irini Karayannopoulou, Allison Katz, Simone Kennedy Doig, Caitlin Keogh, Stanislava Kovalcikova, Dominika Kowynia, Sarah Ksieska, Katarzyna Kukuła, Agata Kus, Sasa Lubinska, Reba Maybury, Monika Misztal, Magdalena Moskwa, Marta Nadolle, Paulina Ołowska, Julia Poziomecka, Christina Quarles, Autumn Ramsey, Megan Rooney, Dana Schutz, Tschabalala Self, Agata Słowak, Paulina Stasik, Frieda Toranzo Jaeger, Alex Urban, Aleksandra Waliszewska, Ambera Wellmann, Issy Wood, Amelie von WulffenCurator:Natalia Sielewicz Please note some artworks in the exhibition are recommended for mature audiences only.

  • Sztuka

    Piątek, 30 sierpnia 2019, 19:00

    Muzeum nad Wisłą, Warszawa, TBA

    Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie zaprasza na wystawę „Nigdy więcej. Sztuka przeciw wojnie i faszyzmowi w XX i XXI wieku”.[For English version please scroll down]Otwarcie wystawy: 30 sierpnia (piątek), godz. 19:00Czas trwania wystawy: 30 sierpnia - 17 listopada 2019Muzeum nad Wisłą, Wybrzeże Kościuszkowskie 22Wystawa „Nigdy więcej. Sztuka przeciw wojnie i faszyzmowi w XX i XXI wieku”, zorganizowana w 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej, przywołuje w trzech precyzyjnych zbliżeniach – „Guernica” i lata 30., wystawa „Arsenał” i lata 50. oraz sztuka współczesna i (post)faszyzm – odrębną i wyrazistą tradycję sztuki antyfaszystowskiej.Ale choć jest to wystawa operująca przede wszystkim materiałem historycznym oraz często ikonicznymi dziełami, które stworzyły formę dla antyfaszystowskiego i antywojennego sprzeciwu – pytania, które stawia, odnoszą się do współczesności.Szukamy w bogatej antyfaszystowskiej historii odpowiedzi na pytanie o znaczenie i siłę tej tradycji dzisiaj. Pytamy, dlaczego antyfaszyzm jako doświadczenie zuniwersalizowane, jako pokojowy fundament życia społecznego stracił swoją scalającą moc? Czy przestaliśmy bać się wojen i przemocy jako podstawowego zagrożenia naszego istnienia? Czy antyfaszyzm skończył się wraz z komunizmem, z którym był mocno związany zarówno w latach 30., jaki i 50.? I czy da się w związku z tym skutecznie go kontynuować w ramach tradycji demokratycznych: liberalizmu, socjaldemokracji? Czy też walka z faszyzmem (neofaszyzmem, postfaszyzmem) tożsama jest dziś z walką z kapitalizmem, co jest istotą historycznej lewicowej tradycji antyfaszystowskiej? A wreszcie, jak opowiedzieć historię antyfaszyzmu, żeby mogła inspirować dzisiejsze ruchy społeczne walczące przeciw przemocy? Wystawa koncentruje się na trzech historycznych momentach. Pierwszy z planów to lata 30. XX wieku – przyglądamy się najbardziej znanemu obrazowi antywojennemu, czyli „Guernice” Pabla Picassa z 1937 roku. Przedstawiamy historię jego powstawania i recepcji, która w wyrazisty i dramatyczny sposób odzwierciedla uwikłanie sztuki i polityki od lat 30. Pokazujemy również międzynarodowy ruch antyfaszystowski przed wybuchem II wojny światowej oraz jego związki z ruchem robotniczym na przykładzie artystów z Republiki Weimarskiej, Grupy Krakowskiej i ruchów lewicowych w Stanach Zjednoczonych. Drugi plan to czasy komunizmu w Polsce i wyniesienie antyfaszyzmu i pacyfizmu na sztandary – ta część wystawy dotyczy zwłaszcza „Arsenału”, czyli Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” w ramach V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w 1955 roku. Ówczesne wykorzystanie antywojennych postaw przez komunistyczny aparat propagandy rezonuje do dziś w postaci dyskusji o pułapkach i powinnościach obywatelskiego – czy wręcz politycznego – zaangażowania artystów. Trzeci plan wystawy to dzisiejsze podejścia do faszyzmu, który przestaje być traktowany wyłącznie jako historyczna formacja ideologiczna odpowiedzialna za ludobójstwo, lecz przywoływany jest w kontekście współczesnych narracji rasistowskich, antykobiecych czy przemocowych, które stwarzają warunki do powtórzenia katastrofy z pierwszej połowy XX wieku. Istotną rolę odgrywa tu także kryzys Unii Europejskiej, największego projektu pokojowego w historii kontynentu (będącego odpowiedzią na wydarzenia II wojny światowej, napędzanego wiarą w humanizm i uniwersalizm w nowym porządku politycznym) i rozlewająca się fala populizmów.Wystawa „Nigdy więcej. Sztuka przeciw wojnie i faszyzmowi w XX i XXI wieku” identyfikuje ikoniczne obrazy i kluczowe aspekty tradycji antyfaszystowskich we wszystkich tych momentach historycznych. Poprzez obrazy pragniemy pokazać złożoność postawy antyfaszystowskiej, różnorodność ujęć problemu – od politycznej satyry i świadectw zbrodni, przez apokaliptyczne prognozy i propagandę wizualną, po bardziej niejednoznaczne, abstrakcyjne artykulacje prodemokratycznych i antyautorytarnych treści. Podkreślamy momenty autorefleksyjne, samoświadomość uwikłań ruchów antyfaszystowskich, które widoczne są w kluczowych dziełach, takich jak „Guernica”, czy w momentach kryzysowych, takich jak wystawa „Arsenał”. Badanie historii obrazów, które towarzyszyły ruchom antyfaszystowskim traktujemy jako narzędzie do zrozumienia dzisiejszych postaw i działań definiujących się jako równościowe i prodemokratyczne. W pracach współczesnych twórców, takich jak Hito Steyerl, Nikita Kadan czy Wolfgang Tillmans, szukamy świadectw ciągłości tradycji antyfaszystowskiej, pytamy o jej skuteczność wobec takich zjawisk, jak przyzwolenie na mowę nienawiści, postprawda, nasilanie się aktów przemocy, powrót agresywnego nacjonalizmu i populizmu. Jednocześnie dostrzegamy słabości takich „bezpieczników” dla pokojowego ładu, jak liberalna demokracja czy Unia Europejska.Jakie obrazy są w stanie przemówić do wyobraźni, organizować opór, inicjować konstruktywne wspólnotowe projekty? Czy jest to język sztuki krytycznej? Czy są to strategie, które używają ikonografii kultury popularnej, mody, wchodzą do mainstreamu? Pytamy też o rolę propagandy – jako sposobu wpływania dzieła na emocje i postawy odbiorców, także jako narzędzia obywatelskiej, prodemokratycznej mobilizacji. Rozważamy na nowo samą definicję faszyzmu. Podkreślając różnice historycznych okoliczności, świadomi deficytów tradycji antyfaszystowskiej, szukamy współczesnej, komunikatywnej i skutecznej sztuki opowiadającej się przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi.Na wystawie prezentowane są prace takich artystek i artystów jak, w latach 30.: Maja Berezowska, Alice Neel, Dora Maar, George Grosz, John Heartfield, Jonasz Stern, Leopold Lewicki, Sasza Blonder, Adam Marczyński, Bolesław Stawiński, Bronisław Wojciech Linke, Stanisław Osostowicz; w latach 50.: Izaak Celnikier, Alina Szapocznikow, Jerzy Tchórzewski, Erna Rosenstein, Marek Oberländer, Jan Dziędziora, Jerzy Tchórzewski, Waldemar Cwenarski, Wojciech Fangor, Andrzej Wróblewski, Xavier Guerrero, Tadeusz Trepkowski; dziś: Alice Creischer, Nikita Kadan, Forensic Architecture, Jonathan Horowitz, Goshka Macuga, Mario Lombardo, Mykola Ridnyi, Hito Steyerl, Marta Rosler, Raymond Pettibon, Wilhelm Sasnal, Towarzystwo Przyjaciół Maxwella Itoyi i Wolfgang Tillmans.Wystawa odbywa się w ramach Roku Antyfaszystowskiego, ogólnopolskiej inicjatywy instytucji publicznych, organizacji pozarządowych, ruchów społecznych, kolektywów oraz artystów, artystek, aktywistów i aktywistek. Rok Antyfaszystowski stawia sobie za cel upamiętnienie zmagań dawnych antyfaszystek i antyfaszystów oraz sprzeciw wobec obecności w sferze publicznej ruchów postfaszystowskich oraz takich, które dokonują apologii faszystowskich idei, dyskursów i praktyk.Ekspozycja oparta jest również na współpracy badawczej i wymianie dzieł z kolekcji muzeów zrzeszonych w europejskiej konfederacji L'Internationale, do której Muzeum Sztuki Nowoczesnej należy od 2018 roku i z którą wspólnie realizuje czteroletni projekt Our Many Europes.Our Many Europes to projekt europejskiej konfederacji muzeów L'Internationale, współfinansowany w ramach programu Unii Europejskiej Kreatywna Europa. Członkowie L'Internationale: Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (MHK A), Antwerpia; Moderna galerija (MG+msum), Lublana; Van Abbemuseum, Eindhoven; Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA), Barcelona; Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie; SALT, Stambuł i Ankara; Museo Reina Sofía, Madryt oraz ich partnerzy: National College of Art and Design (NCAD), Dublin i Valand Academy (Uniwersytet w Göteborgu) w latach 2018–2022 zrealizują wspólnie ponad czterdzieści projektów publicznych (konferencji, wystaw, warsztatów). Wystawa „Nigdy więcej. Sztuka przeciw wojnie i faszyzmowi w XX i XXI wieku”, przygotowana przez zespół Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.***The exhibition “Never Again. Art against War and Fascism in the 20th and 21st centuries”, organised on the 80th anniversary of the outbreak of World War II relies on three precisely determined focal points – Guernica and the 1930s, the “Arsenal” exhibition and the 1950s, contemporary art and (post-)fascism – to present the singular and distinctive tradition of anti-fascist art.Although the exhibition features primarily historic materials and iconic artworks that shaped the form of anti-fascist and anti-war resistance, the questions posed by the show concern the contemporary era.We search the rich anti-fascist history for answers to the question about the significance and force of this tradition today. We ask why anti-fascism – as a universalised experience and a peaceful foundation of social life – has lost its consolidating power? Do we no longer fear wars and violence as a fundamental threat to our existence? Did anti-fascism come to an end with communism, with which it was closely linked both in the 1930s and in the 1950s? And can it therefore be successfully pursued further within democratic traditions: liberalism, social democracy? Or is the struggle with fascism (neo-fascism, post-fascism) identical to the struggle with capitalism, which is the essence of the leftist anti-fascist tradition? Finally, how to recount the history of anti-fascism so that it inspires today’s social movements that aim to counter violence?The exhibition concentrates on three moments in history. The first is the decade of the 1930s: we look at the most renowned anti-war painting, Pablo Picasso’s Guernica from 1937, presenting the history of its creation and reception, which reflects in a distinctive and dramatic way the entanglement of art and politics since the 1930s. We also depict the international anti-fascist movement prior to the outbreak of World War II and its ties with the workers’ movement on the example of artists from the Weimar Republic, the Krakow Group and leftist movements in the United States. The second discussed period is the communist era in Poland, when anti-fascism and pacifism were given official prominence – this section of the exhibition concentrates primarily on the “Arsenal” – Polish National Exhibition of Young Visual Arts “Against War, Against Fascism”, held within the 5th World Festival of Youth and Students in 1955. The harnessing of anti-war stances by the communist propaganda apparatus of that era resonates until the present day in discussions concerning the traps and duties involved in the civic – or even downright political – engagement of artists. The third focus of the show embraces today’s approaches to fascism, which ceases to be treated exclusively as a historical ideological formation responsible for genocide, but is evoked in the context of the modern-day racist, misogynistic and violent narratives that prepare the ground for the catastrophes of the first half of the 20th century to happen again. A major role for that matter is also played by the crisis of the European Union, the greatest peace project in the history of the continent (a response to the events of World War II, driven by faith in humanism and universalism in the new political order), and by the sprawling wave of populisms.“Never Again. Art against War and Fascism in the 20th and 21st centuries” identifies iconic images and key aspects of the anti-fascist tradition throughout the above moments in history. We use images as a prism through which to portray the complexity of the anti-fascist stance and the variety of approaches to the problem: from political satire and testimonies of atrocities, to apocalyptic forecasts and visual propaganda, to more ambiguous abstract articulations of pro-democratic and anti-authoritarian content. We highlight the moments of self-reflection, the self-awareness of the entanglements of the anti-fascist movements, which are visible in seminal artworks, such as Guernica, or at moments of crisis, such as the “Arsenal” exhibition. We embrace studies on the history of images that accompanied the anti-fascist movements as a tool to understand today’s stances and activities that define themselves as egalitarian and pro-democratic. We look at works by contemporary artists, such as Hito Steyerl, Nikita Kadan and Wolfgang Tillmans, in search of evidence of the continuity of the anti-fascist tradition, we ask about its effectiveness in the face of such phenomena as the acceptance of hate speech, post-truth, the escalation of acts of violence, the return of aggressive nationalism and populism. At the same time, we discern the weaknesses of such “safety fuses” of peaceful order as liberal democracy and the European Union.What images are able to affect the imagination, organise resistance, initiate constructive community projects? Is it the language of critical art? Are these strategies that deploy the iconography of popular culture, fashion, enter the mainstream? We also ask about the role of propaganda – as a manner in which the work affects the viewers’ emotions and attitudes, but also as a tool of civic pro-democratic mobilisation. We reconsider the very definition of fascism. Highlighting the differences between historical circumstances, aware of the deficits of the anti-fascist tradition, we seek contemporary, communicative and effective art that speaks against war, against fascism.The exhibition presents works by such artists as – in the 1930s: Maja Berezowska, Alice Neel, Dora Maar, George Grosz, John Heartfield, Jonasz Stern, Leopold Lewicki, Sasza Blonder, Adam Marczyński, Bolesław Stawiński, Bronisław Wojciech Linke, Stanisław Osostowicz; – in the 1950s: Izaak Celnikier, Alina Szapocznikow, Jerzy Tchórzewski, Erna Rosenstein, Marek Oberländer, Jan Dziędziora, Jerzy Tchórzewski, Tadeusz Trepkowski, Waldemar Cwenarski, Wojciech Fangor, Andrzej Wróblewski, Xavier Guerrero; – today: Alice Creischer, Nikita Kadan, Forensic Architecture, Jonathan Horowitz, Goshka Macuga, Mario Lombardo, Mykola Ridnyi, Hito Steyerl, Marta Rosler, Raymond Pettibon, Wilhelm Sasnal, The Society of Friends of Maxwell Itoya and Wolfgang Tillmans.The exhibition is held as part of the Anti-Fascist Year, a country-wide initiative of public institutions, NGOs, social movements, collectives, artists and activists. The goal of the Anti-Fascist Year is to commemorate the struggle of historic anti-fascists and to oppose the presence in the public sphere of post-fascist movements and those that endorse fascist ideas, discourses and practices.The show also builds on research collaboration and exchange of artworks from the collections of museums allied in the European confederation L'Internationale, which the Museum of Modern Art joined in 2018 and with which it pursues the four-year project Our Many Europes.Our Many Europes is a project of the museum confederation L'Internationale, co-financed from the funds of the EU Creative Europe Cultural Programme. The members of L'Internationale: Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (MHK A), Antwerp; Moderna galerija (MG+msum), Ljubljana; Van Abbemuseum, Eindhoven; Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA), Barcelona; Museum of Modern Art in Warsaw; SALT, Istanbul and Ankara; Museo Reina Sofía, Madrid as well as their partners: National College of Art and Design (NCAD), Dublin and Valand Academy (University of Gothenburg) jointly carry out more than forty public projects (conferences, exhibitions, workshops) between 2018 and 2022. The exhibition “Never Again. Art against War and Fascism in the 20th and 21st centuries” was prepared by the curatorial team.