Kto nie pami\u0119ta synchronicznie wykonywanych na szkolnej sali gimnastycznej \u0107wicze\u0144? Rozdania \u015bwiadectw, bia\u0142ych koszul, kwiat\u00f3w dla nielubianych na og\u00f3\u0142 pa\u0144 wychowawczy\u0144, smutnych sto\u0142\u00f3wek z jeszcze smutniejszym menu? Karolina Wojtas rozprawia si\u0119 z opresyjnym \u015bwiatem edukacji, swoj\u0105 uwag\u0119 ogniskuj\u0105c na szkole – jej rytua\u0142ach, narz\u0119dziach wychowawczych, wi\u0119ziennej niekiedy stylistyce. <\/strong>Uczniowie fotografowani przez Wojtas zgrupowani s\u0105 w dziwacznych formacjach, trac\u0105c przy tym jednocze\u015bnie indywidualno\u015b\u0107. Szkolne przestrzenie wydaj\u0105 si\u0119 niekiedy wybudowanymi na potrzeby surrealistycznego filmu wyobcowanymi scenografiami. Przedmioty s\u0142u\u017c\u0105ce zdobywaniu wiedzy trac\u0105 swoj\u0105 funkcjonalno\u015b\u0107.\u00a0<\/p>\n\n\n\n \u201cHackowanie\u201d systemu edukacji, jak czytamy w opisie Rafa\u0142a Milacha<\/strong>, opiera si\u0119 przede wszystkim na metodzie eksperymentu formalnego. Poprzez deformacj\u0119, dzia\u0142ania performatywne, zak\u0142\u00f3cenia, intensywno\u015b\u0107 koloru artystka do ekstremum doprowadza absurdalno\u015b\u0107 szkolnych struktur. Czy chaos jest antidotum na ucisk, zniewolenie, gombrowiczowskie \u201cupupienie\u201d? Wojtas stawia nas w sytuacji bolesnego, acz przyjemnego dla oka, intryguj\u0105cego tranzytu pomi\u0119dzy starym a nowym, jeszcze niezastyg\u0142ym systemem.\u00a0[tekst: M. S.]\n\n\n\n Artystki: Karolina Jab\u0142o\u0144ska, Sophie Thun<\/strong><\/p>\n\n\n\n Galeria Raster zaprezentuje obrazy Karoliny Jab\u0142o\u0144skiej i fotografie Sophie Thun<\/strong>. Artystki graj\u0105 z poj\u0119ciem w\u0142asnego pokoju<\/strong> (znanego z klasycznego tekstu Virginii Wolf). Przestaje on by\u0107 jednak symbolem artystycznej wolno\u015bci i wywalczonej emancypacji. W rzeczywisto\u015bci 2020 roku staje si\u0119 miejscem narzuconej odg\u00f3rnie izolacji<\/strong>, cz\u0119sto tak\u017ce przyt\u0142oczenia i osamotnienia. Nie jest to strefa bezpieczna, a p\u0142yn\u0105ce zewsz\u0105d has\u0142a, zach\u0119caj\u0105ce do produktywno\u015bci, prowadz\u0105 do pog\u0142\u0119bienia frustracji. Odpowiedzi\u0105 artystek jest drobiazgowa analiza zajmowanych przez nie przestrzeni tw\u00f3rczych. <\/p>\n\n\n\n Przeskalowanie i deformacja<\/strong> – w\u0105tki znane z tw\u00f3rczo\u015bci Jab\u0142o\u0144skiej i obecne w jej wcze\u015bniejszych pracach, dobrze znanych publiczno\u015bci Rastra – staj\u0105 si\u0119 narz\u0119dziem do poprowadzenia opowie\u015bci o intymno\u015bci<\/strong>. Bior\u0105 pod lup\u0119 skrywane zazwyczaj detale. Nie jest to jednak \u015bwiat\u0142o reflektora, kt\u00f3ry odziera je z prywatno\u015bci, a raczej zaproszenie do zwi\u0119kszenia uwagi patrz\u0105cego. Thun si\u0119ga natomiast po formy postmedialne<\/strong> – \u0142\u0105czy technik\u0119 fotograficzn\u0105 z elementami performatywnymi. Powielane autoportety mo\u017cna interpretowa\u0107 zar\u00f3wno poprzez walk\u0119 o niezale\u017cno\u015b\u0107, jak i wyczerpanie, spowodowane p\u0142yn\u0105cym z tej walki odosobnieniem.\u00a0[tekst: J. G.]\n\n\n\n Artystki: Paulina O\u0142owska, Agata S\u0142owak, Natalia Za\u0142uska<\/strong><\/p>\n\n\n\n Paulina O\u0142owska, Agata S\u0142owak, Natalia Za\u0142uska – to artystki, kt\u00f3rych prace zobaczymy w Fundacji Galerii Foksal. Wystawa, po\u015bwi\u0119cona poj\u0119ciu domowo\u015bci, prezentuje je nie jako idyll\u0119 i stref\u0119 sielankowej swobody<\/strong>, lecz pole, na kt\u00f3rym dzieje si\u0119 przemoc<\/strong>. To akumulator historii o samotno\u015bci i strachu – nawet je\u015bli wydarzaj\u0105cych si\u0119 na zewn\u0105trz, to nadal znoszonych do wewn\u0105trz (zar\u00f3wno w rozumieniu konkretnej przestrzeni jak i psychiki). \u201cP\u0142aca za Prac\u0119 Domow\u0105\u201d jest wystaw\u0105 demitologizuj\u0105c\u0105 uszlachetniaj\u0105c\u0105 moc cierpienia<\/strong>. B\u00f3l jest raczej kluczem do zrozumienia konkretnych mechanizm\u00f3w, buduj\u0105cych \u015bwiat. Bod\u017acem, kt\u00f3ry pozwala wyj\u015b\u0107 poza pasywne mierzenie si\u0119 z rzeczywisto\u015bci\u0105. Artystki zwracaj\u0105 uwag\u0119 na transformacyjne momenty, odbywaj\u0105ce si\u0119 zazwyczaj w samotno\u015bci i ciszy. <\/strong><\/p>\n\n\n\n Paulina O\u0142owska, pos\u0142uguj\u0105ca si\u0119 syntez\u0105 rozmaitych medi\u00f3w od malarstwa i fotografii po muzyk\u0119, mod\u0119 czy video, wielokrotnie w swoich pracach sygnalizowa\u0142a sprawczy aspekt sztuki.<\/strong> Jej refleksje na temat \u015bwiata nigdy nie s\u0105 puste i statyczne, a pe\u0142ne dos\u0142ownego b\u0105d\u017a symbolicznego wydarzania si\u0119. Agata S\u0142owak w swoich obrazach i instalacjach cz\u0119sto odwo\u0142uje si\u0119 do magii i erotyzmu<\/strong>, \u015bmia\u0142o korzystaj\u0105c z demonicznego imaginarium. Natalia Za\u0142uska tworzy obrazy-kola\u017ce cechuj\u0105ce si\u0119 minimalizmem i geometryczno\u015bci\u0105<\/strong>. Jej prace s\u0105 bardzo fizyczne, skupione na materiale. Szykuje si\u0119 wizualna uczta z intelektualn\u0105 g\u0142\u0119bi\u0105.\u00a0[tekst: J. G.]\n\n\n\n Artystki i arty\u015bci: Przemek Branas, Felipe Cuartas, Weronika G\u0119sicka, Martyna Czech, Martyna Kielesi\u0144ska, Hanna Krzysztofiak, Kinga Michalska, Olga Mici\u0144ska, Paulina W\u0142ostowska, Miko\u0142aj Sobczak, Martha Rosler, Ryan Trecartin<\/strong><\/p>\n\n\n\n Pozosta\u0144my jeszcze w intymnej przestrzeni domu, kt\u00f3ra w ramach wystawy The Kitchen<\/em><\/strong> nabiera politycznego znaczenia.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Kuchnia dla wielu stanowi jedynie przestrze\u0144 u\u017cytkow\u0105, w kt\u00f3rej co rano szykuj\u0105 si\u0119 do starcia z rzeczywisto\u015bci\u0105. Kawa jako aperitif przed codzienn\u0105 dawk\u0105 stresu i prosto do pracy.\u00a0 Dla artyst\u00f3w bior\u0105cych udzia\u0142\u00a0w wystawie w Polana Institute<\/strong> kuchnia staje si\u0119 miejscem dyskusji, konfliktu, napi\u0119\u0107. To w ko\u0144cu tam narodzi\u0142 si\u0119 tzw. cacerolazo<\/em><\/strong>, czyli po\u0142udniowoameryka\u0144ski styl protestu polegaj\u0105cy na uderzeniu \u0142y\u017ck\u0105 w garnek lub patelni\u0119.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Powsta\u0142a prawie 50 lat temu, klasyczna ju\u017c praca Marthy Rosler The Semiotics of the Kitchen<\/em><\/strong> stanowi parodi\u0119 \u201cidealnej pani domu\u201d, kt\u00f3ra u artystki przypomina bardziej robota lub zahipnotyzowan\u0105 nauczycielk\u0119 angielskiego, kt\u00f3ra beznami\u0119tnym g\u0142osem przedstawia kolejne kuchenne narz\u0119dzia swoim wyimaginowanym uczniom.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Warto te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na dob\u00f3r miejsca – tym razem widzimy si\u0119 w Clay, w kt\u00f3rym osobne przestrzenie kuchenne idealnie odzwierciedlaj\u0105 telewizyjne studia nagraniowe, gdzie popularni kucharze i kucharki prezentuj\u0105 swoje umiej\u0119tno\u015bci. Podczas WGW skolonizuj\u0105 je arty\u015bci, kt\u00f3rzy kojarz\u0105c\u0105 si\u0119 z domowym ciep\u0142em, ale te\u017c i opresj\u0105 wobec kobiet przestrze\u0144 zmieni\u0105 w artystyczne manifesty. [tekst: M. S.]\n\n\n\nRASTER: Room Tour \/ 1.10\u20137.11.2020<\/strong><\/h4>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/goingapp.pl\/more\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/raster_-_sophie_thun__altstadt__11.03.2019__st__2019__photogram_on_baryta_paper__in_artist_frame__30____40_cm.png\")
FUNDACJA GALERII FOKSAL: P\u0142aca za Prac\u0119 Domow\u0105<\/strong> \/ 1.10 21.11.2020<\/strong><\/h4>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/goingapp.pl\/more\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/Placa-za-Prace.png\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nPOLANA INSTITUTE: The Kitchen \/ 1.10\u20134.10.2020<\/h4>\n\n\n\n