{"id":33691,"date":"2020-11-04T16:10:05","date_gmt":"2020-11-04T15:10:05","guid":{"rendered":"http:\/\/goingapp.pl\/more\/?p=33691"},"modified":"2024-03-22T15:45:43","modified_gmt":"2024-03-22T14:45:43","slug":"alfah-femmes-album-carpigiani","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/goingapp.pl\/more\/alfah-femmes-album-carpigiani\/","title":{"rendered":"Carpigiani: Zofia Barto\u015b opowiada o albumie Alfah Femmes „No Need To Die”"},"content":{"rendered":"\n

Zofia Barto\u015b opowiada o piosenkach z tegorocznego, bardzo eklektycznego albumu jej tr\u00f3jmiejskiej formacj Alfah Femmes.<\/h4>\n\n\n\n

Alfah Femmes to sze\u015bcioosobowa grupa z Tr\u00f3jmiasta, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy superutalentowanych muzyk\u00f3w – w\u015br\u00f3d nich znajdziemy m.in. Zofi\u0119 Barto\u015b<\/strong>. Artystka opowiedzia\u0142a DJ-owi Carpigianiemu<\/strong> o utworach, kt\u00f3re znajdziemy na ich ostatnim albumie No Need To Die<\/strong><\/em>. Mi\u0142ej lektury!<\/p>\n\n\n\n

Don’t Stop<\/em><\/strong><\/h4>\n\n\n\n

najpopularniejszy tytu\u0142 roboczy: \u201cnon stop Kenny G\u201d<\/strong><\/em>
Pierwszy utw\u00f3r na p\u0142ycie to singiel, w kt\u00f3rym tak naprawd\u0119 pierwszy raz pozwolili\u015bmy sobie swobodny odlot. Ju\u017c samo intro (dodane niemal\u017ce na ostatnim etapie pracy nad piosenk\u0105, powsta\u0142e pocz\u0105tkowo na potrzeb\u0119 promocyjnego instastory <\/em>– notabene formatu, kt\u00f3ry od tego momentu pozostanie nam cz\u0119stym i wdzi\u0119cznym punktem wyj\u015bcia w procesie komponowania) sygnalizuje, \u017ce b\u0119dzie nieszablonowo, nieskr\u0119powanie i dziwacznie. W piosence \u015bpiewam (z grubsza) o pr\u00f3bach \u0142apania oddechu w atmosferze duszno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 generuj\u0105 codzienne okoliczno\u015bci i wymagania w jakich przychodzi funkcjonowa\u0107 cz\u0142owiekowi – a przede wszystkim wsp\u00f3\u0142czesnej kobiecie – w postdrugo\u015bwiatowym<\/em> pa\u0144stwie. Pr\u00f3b\u0119 oddania tej dusznej atmosfery podj\u0119li\u015bmy g\u0142\u00f3wnie poprzez specyficzne wykorzystanie przyt\u0142aczaj\u0105cego instrumentarium. Groove, cho\u0107 misternie utkany, jest w zasadzie anty-groove\u2019em, gitara poprzez specyficzne umiejscowienie (niezr\u0119czne) i brzmienie (osobliwe) jest antygitarowa, sekcja smyczkowa, mimo \u017ce nagrana live, nie brzmi jak smyczki – raczej jak zjechany ta\u015bmowo, niestroj\u0105cy mellotron. Rola saksofonu te\u017c jest tu inna, ni\u017c rola, jak\u0105 zazwyczaj pe\u0142ni ten instrument w aran\u017cach postrockowych kawa\u0142k\u00f3w – w \u201cDon\u2019t Stop\u201d jest echem kiczowatego brzmienia np. serialowych czo\u0142\u00f3wek z lat 90., nawet jego no-wave\u2019owe wstawki s\u0105 rozmyte, kwa\u015bne i bardziej skaml\u0105ce, ni\u017c szorstkie i agresywne. Nagra\u0142 je nasz serdeczny przyjaciel Micha\u0142 Jan Ciesielsk<\/strong>i z m.in Quantum Trio<\/strong> i Mu<\/strong>. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

No Need To Die <\/em><\/strong><\/h4>\n\n\n\n

najpopularniejszy tytu\u0142 roboczy: H7<\/strong><\/em>
Piosenka mia\u0142a wiele r\u00f3\u017cnych wersji, kt\u00f3re – paradoksalnie – w opozycji  do jej tytu\u0142u odesz\u0142y do krainy wiecznych dem\u00f3w. Pierwotnie nazywa\u0142a si\u0119 \u201cFailed Attempts\u201d, troch\u0119 w nawi\u0105zaniu do tekstu, a troch\u0119 w nawi\u0105zaniu do pierwszych pr\u00f3b emulowania formy w\u0142a\u015bciwej wczesnym nagraniom Dylana<\/strong>, p\u00f3\u017anym Johnny\u2019ego Casha<\/strong>, czy wsp\u00f3\u0142czesnym Kurta Vile\u2019a<\/strong> – w tym czasie mia\u0142am wewn\u0119trzny quest, \u017ceby napisa\u0107 co\u015b naprawd\u0119 folkowego, co by\u0142oby troch\u0119 poetyckie, ale jednak bardziej przyziemne. Zmaga\u0142am si\u0119 z tym bardzo d\u0142ugo, lecz wychodzi\u0142o coraz bardziej inaczej ni\u017c zamierza\u0142am. Ostatecznie na zgod\u0119 napisa\u0142am No Need to Die (w\u00f3wczas pod wspomnianym wy\u017cej tytu\u0142em) – piosenk\u0119 z mn\u00f3stwem warstw metafor i brokatu. Jej tre\u015b\u0107 to lovesong w okoliczno\u015bciach r\u00f3\u017cnych tocz\u0105cych si\u0119 walk i bitew, zar\u00f3wno wewn\u0119trznych, jak i tych ze \u015bwiatem zewn\u0119trznym. Warstwa muzyczna w swoim za\u0142o\u017ceniu ma budzi\u0107 skojarzenia z rodzinnymi filmami przygodowymi z lat 80. lub \u015bcie\u017ckami d\u017awi\u0119kowymi do starego anime, dlatego proporcje delikatnie przechylaj\u0105 si\u0119 na korzy\u015b\u0107 elektroniki – mamy tu troch\u0119 synth- i troch\u0119 dance-popu. Marzy\u0142 nam si\u0119 te\u017c j-popowy refren, kt\u00f3ry pasowa\u0142by do soundtracku jakiej\u015b gierki j-rpg z lat 90. (takiej spod znaku Squaresoft<\/strong>, co\u015b a\u2019la \u201cXenogears\u201d<\/strong> na przyk\u0142ad, nie wiem czy to s\u0142ycha\u0107). Ostatecznie k\u0142aniamy si\u0119 tu jeszcze tw\u00f3rczo\u015bci Duran Duran<\/strong> i Kajagoogoo<\/strong>, i machamy s\u0142uchaczom na do widzenia. <\/p>\n\n\n\n

Another Go<\/em><\/strong><\/h4>\n\n\n\n

najpopularniejszy tytu\u0142 roboczy: Morze<\/strong><\/em>
Impresja przywo\u0142uj\u0105ca popo\u0142udnie w kurorcie po sezonie. Mieszkaj\u0105c nad morzem, ka\u017cdego roku do\u015bwiadcza si\u0119 tej specyficznej aury opuszczonego, deszczowego lunaparku, kiedy plastikowe odrzuty klon\u00f3w kaczora Donalda s\u0105 po wygas\u0142ych wakacjach ju\u017c zupe\u0142nie inne w swoim samotnym, jesiennym odbiciu. To piosenka o zako\u0144czeniach, o konfrontacji i \u0142agodnym godzeniu si\u0119 z rzeczywisto\u015bci\u0105 constans. Z tego powodu wybrali\u015bmy form\u0119 muzycznie oscyluj\u0105c\u0105 wok\u00f3\u0142 hipnagogicznego popu, indie popu i lo-fi. Gitarowe \u201cdurli-durli\u201d<\/em> tutaj jest niemal \u017cywcem wyj\u0119te z bardzo szanowanego przez nas HOMESHAKE.<\/strong> Kakofoniczne intro to w du\u017cej mierze dzie\u0142o przypadku – przy jednym z wst\u0119pnych ods\u0142uch\u00f3w numeru, w tajemny spos\u00f3b r\u00f3wnolegle odpali\u0142a si\u0119 apka Spotify<\/strong>, a wraz z ni\u0105 numer Julii Holter<\/strong> pt. \u201cLeaving the restaurant\u201d<\/strong>. Nie wiedzieli\u015bmy, czy to jaki\u015b glitch<\/em>, czy mo\u017ce nie wymutowali\u015bmy jakiego\u015b ba\u0142aganu w logicowej sesji, czy to jakie\u015b zapomniane tracki, ale – zabrzmia\u0142o niesamowicie. Kole\u017canki-klasyczki z O\u2019Bows Quartet<\/strong> nagra\u0142y nam rzecz podobn\u0105 w klimacie i powsta\u0142o intro niczym portowy zgie\u0142k, z kt\u00f3rego wy\u0142ania si\u0119 domy\u015blny beat plus basowe dwud\u017awi\u0119ki. Numer mia\u0142 \u0142agodnie snu\u0107 si\u0119 i oddawa\u0107 atmosfer\u0119 powolnych my\u015bli i stuporu, kt\u00f3rego do\u015bwiadcza kto\u015b t\u0119po gapi\u0105cy si\u0119 w puste morze o zmierzchu.<\/p>\n\n\n\n

\n