Czasami wraca do mnie taki obraz z dzieci\u0144stwa:<\/p>\n\n\n\n
Mam jakie\u015b 12, mo\u017ce 13 lat, na pewno ju\u017c wystarczaj\u0105co du\u017co, by zacz\u0105\u0107 interesowa\u0107 si\u0119 dziewczynami. Z moim \u00f3wczesnym przyjacielem Wojtkiem idziemy z bia\u0142ostockich Dziesi\u0119cin, na kt\u00f3rych mieszkamy, na s\u0105siednie osiedle Antoniuk, na kt\u00f3rym mieszkaj\u0105 interesuj\u0105ce nas kole\u017canki, poznane podczas mi\u0119dzyszkolnych zawod\u00f3w w siatk\u00f3wce. Po drodze przekrzykujemy si\u0119 cytatami z „Marcinka”, \u00f3wczesnego kabaretowego \u2588\u25ac\u2588 \u2588 \u2580\u2588\u2580u Marcina Da\u0144ca.
\u2588\u25ac\u2588 \u2588 \u2580\u2588\u2580 to troch\u0119 ma\u0142o powiedziane. Marcin Daniec <\/strong>by\u0142 wtedy w absolutnym sztosie swojej kabareciarskiej kariery. By\u0142 Ma\u0142yszem polskich kabaret\u00f3w<\/a><\/strong>, nie tylko z racji w\u0105sa, ale tak\u017ce dlatego, \u017ce to \u0142atwa metafora. Jego skecze bi\u0142y rekordy kabareciarskich skoczni, powtarza\u0142a je z pami\u0119ci ca\u0142a Polska, rozpalona \u015bmiechem do bia\u0142o-czerwono\u015bci. A „Marcinek” by\u0142 Da\u0144ca popisowym numerem.
W czapeczce za\u0142o\u017conej, obowi\u0105zkowo, daszkiem do ty\u0142u (how do you do, fellow kids?<\/a><\/em>), wciela\u0142 si\u0119 w posta\u0107 kilkuletniego ch\u0142opca, by dzieci\u0119cym g\u0142osem m\u00f3wi\u0107 do publiczno\u015bci oraz cz\u0142onk\u00f3w scenicznej orkiestry teksty w stylu „cichoooo, ja nie prosi\u0142em, \u017ceby panowie plumkali”<\/em>. A zreszt\u0105, co ja b\u0119d\u0119 pierdaczy\u0142:
<\/p>\n\n\n\n