City-pop, motocykle i światła neonów. Pięć Smaków zabierze do Japonii lat 80.

Festiwal Filmów Azjatyckich Pięć Smaków za pasem! Na wydarzeniu już po raz 19. zobaczymy najciekawsze obrazy z kontynentu –zarówno te współczesne, jak i archiwalne. W kinach spotkamy się od 12 do 19 listopada, a online – aż do końca miesiąca. Waszej uwadze szczególnie polecamy jedną z sekcji zorientowaną na ciekawy wycinek z historii Kraju Kwitnącej Wiśni.

Japońskie 80s na festiwalu Pięć Smaków

Lata 80. w kinie japońskim pulsowały w rytmie miasta i wybrzmiewały warkotem motocykla o drugiej w nocy. To bowiem dekada rozbuchanej fantazji, wybuchu wolności i artystycznego niepokoju, który buzował jak drink oświetlony neonowym światłem. Okres dynamicznego rozwoju filmów był związany z erozją dotychczasowego systemu studyjnego. Nieuchronne zmiany utorowały drogę nowemu pokoleniu twórców, który mieli szansę inaczej skorzystać z ery ekonomicznego dobrobytu.

Kuratorzy festiwalu podkreślają, że to właśnie w tym momencie wykuwał się mit Japonii jako miejsca dziwnego, ale cool. Mimo to w opracowaniach filmoznawczych okres ten pozostaje raczej na marginesie.

Aby wypełnić tę lukę, festiwal Pięć Smaków zaprezentuje Japan 80s, czyli pierwszą tego typu sekcję w Polsce. Co na niej znajdziemy?

Już po raz 19. spróbujemy Pięciu Smaków. Program tegorocznego święta kina azjatyckiego już znany

Kluczowi (i kultowi) twórcy

Shinji Sōmai czy Nobuhiko Ōbayashi to nie tylko nazwiska, ale całe osobne wszechświaty. W ich filmach znajdziemy niekończące się rozmowy o miłości, śmierci i popkulturze. Zanim świat zakochał się w intrygującej estetyce, oni z powodzeniem ją rozwijali. Wizytówką tego pierwszego jest Typhoon Club, dokumentujący pięć dni z życia uczniów szkoły w Tokio stojących w obliczu nadciągającego tajfunu. Nieokiełznany wiatr wyzwala w nich seksualne napięcie. Drugi reżyser odpowiada zaś za Jego motor, jej wyspa, czyli romans przy akompaniamencie szumu fal i ryku silnika.

Od musicalu do slashera

W sekcji Japan 80s kuratorzy zwracają szczególną uwagę także na kultowy film Familiada (reż. Yoshimitsu Morita). To zręczna satyra na ówczesny system edukacyjny i pogoń za sukcesem za wszelką cenę. Gdy w życiu rodziny pojawia się prywatny korepetytor, szybko obnażone zostają jej codzienne rytuały i stojące za nimi absurdy.

Co jeszcze pozwoli nam przenieść się o cztery dekady w czasie? Chcę spać tak, by śnić to oniryczna podróż przez labirynt poszlak. Czerwone okulary, kipiący teatralną groteską portret Tokio, pokazują metropolię z innej strony – bardziej zagadkowej i dystopijnej. Stardust Brothers to musicalowy sen wariata, pełen brzmień city-pop i narracji o sukcesie w przemyśle rozrywkowym. Drzwi łączą elementy thrillera ze slasherem, co w efekcie tworzy japońską wariację na temat włoskiego giallo. Z kolei Wakacje 1999 najłatwiej określić jako gotyckie coming-of-age przypominające kultowy Piknik pod Wiszącą Skałą.

Pełny program sekcji

Chcę spać tak, by śnić / To Sleep So As To Dream / Yumemiru yōni nemuritai, reż. Kaizô Hayashi, Japonia 1986

Czerwone okulary / Red Spectacles / Akai Megane, reż. Mamoru Oshii, Japonia 1987

Drzwi / Door / Doa, reż. Banmei Takahashi, Japonia 1988

Familiada / The Family Game / Kazoku Gēmu, reż. Yoshimitsu Morita, Japonia 1983

Jego motor, jej wyspa / His Motorbike, Her Island / Kare no ōtobai, kanojo no shima, reż. Nobuhiko Ôbayashi, Japonia 1986

Stardust Brothers / The Legend of the Stardust Brothers / Hoshikuzu kyōdai no densetsu, reż. Macoto Tezuka, Japonia 1985

Typhoon Club / Taifû kurabu, reż. Shinji Sômai, Japonia 1985

Wakacje 1999 / Summer Vacation 1999 / 1999 nen no natsu yasumi, reż. Shūsuke Kaneko, Japonia 1988