Pierwszą płytą Nia Archives przypomniała o sile jungle i drum and bassu. Co przygotowała tym razem?

Na Emotional Junglist, kolejnym krążku brytyjskiej producentki, wokalistki i DJ-ki, gościnnie zaśpiewały Jorja Smith i Sampha. Premiera całego materiału już 24 lipca.

Wyzwolenie na parkiecie

W jej domu roiło się od muzycznych inspiracji. Ojczym prowadził dancehallową audycję w lokalnym radiu i często zapraszał artystów do swojego amatorskiego studia. Babcia, która jako nastolatka przeprowadziła się z Jamajki do Wielkiej Brytanii, wprowadziła ją do świata R&B, soulu i gospelu. Ten ostatni poznawała także w kościele zielonoświątkowym, dokąd regularnie chodziła całą rodziną.

Żaden ze wspomnianych gatunków nie okazał się jednak tym, który Nia Archives obrała na swojej artystycznej ścieżce. Jako 16-latka została zmuszona do wyprowadzki z domu i radzenia sobie w pojedynkę. Akompaniamentem jej przedwczesnego wkroczenia w dorosłość, dzięki któremu znalazła przyjaciół, został jungle. Gatunek powstały na początku lat 90. pozwalał oderwać się od codzienności młodym Brytyjczykom, których frustrowały neoliberalne reformy. Jego szybki, połamany rytm dziś, w jeszcze bardziej rozpędzonych czasach, nie stracił wiele ze swojej mocy. — Jungle wśród muzyki klubowej jest jak punk: dość buntowniczy — przyznaje sama wokalistka.

Rytm, bunt, tożsamość

Taneczny, niepokorny styl dominuje na fonograficznym debiucie Hunt, który ukazał się dwa lata temu. Artystka zestawiła go z emocjonalnymi wyznaniami, głęboko wierząc, że intymne konfesje nie zawsze muszą iść w parze z oszczędnymi w środkach balladami. — W jungle tkwi wiele chaosu i intensywności. Do tej muzyki zawsze przyciągały mnie szalone rytmy perkusji. Ale w mojej twórczości same teksty pozostają nastrojowe i pełne głębszego znaczenia. Połączenie tych dwóch elementów daje całkiem interesujący efekt — przekonywała wokalistka w rozmowie z Grammy.com.

Nie mniej ważnym motywem płyty Silence is Loud jest tożsamość narodowa. Na okładce albumu wokalistka o jamajskich korzeniach pozowała z błyszczącą nakładką na zęby, która imituje flagę Wielkiej Brytanii. Czerpała także pełnymi garściami z muzycznego dziedzictwa Wysp, inspirując się gigantami britpopu: Oasis czy Blur. Ojczysta scena nie pozostała obojętna względem tego, jak artystka urozmaiciła zunifikowaną kulturę. Krążek otrzymał nominację do nagrody Mercury Prize, a sama Nia wystąpiła na kilku wiodących festiwalach, w tym Glastonbury.

Emocje zaklęte w muszli

Albumem Silence is Loud Archives wysoko zawiesiła sobie samej poprzeczkę. Czy druga, zapowiedziana właśnie płyta Emotional Junglist utrzyma podobny poziom? To stanie się jasne 24 lipca, na kiedy zaplanowano jej oficjalną premierę. Krążek zawiera 15 utworów, które powstawały pod okiem trójki producentów: Jamesa Forda, Ethana P. Flynna i Julii Michaels. Dwa z nich, Get Me Down i Tender, to duety z Jorją Smith. Inna para kompozycji, Boys in Blue i Danger, trafiły już do sieci jako single.

Świeże kawałki powstawały przez cały ubiegły rok, który był dla wokalistki wyjątkowo intensywnym okresem. Najpierw zakochała się na zabój, a potem los zmusił ją do wycofania się z relacji. W emocjonalnym zawodzie dostrzegła szansę na to, by zrozumieć lepiej siebie samą i zadbać o własne potrzeby. Właśnie dlatego motywem przewodnim Emotional Junglist ma być muszla: twarda na zewnątrz, ale dzięki napięciu, dojrzewaniu i rezyliencji kryjąca w swoim wnętrzu coś cennego.

Nia Archives — Emotional Junglist / tracklista albumu

1. Feelingz Go Numb
2. Around Tha Bend
3. Danger
4. Vertical
5. This Could Be…
6. Dance With Me 2nite
7. Get Me Down (feat. Jorja Smith)
8. Train Of Thought
9. Superlust
10. There Goes Ma Head
11. Almost Always
12. Tender (feat. Sampha)
13. The Darkest Hour
14. Lovers Grief
15. Boys In Blue